Jan van Nijlen (ja uitgegeven door v. Oorschot)

Geplaatst: 10 feb 2005 12:48 pm



Prachtig gedicht, Dettie. Het einde vind ik wat vreemd, maar moet het nog een paar keer lezen (ben alweer gehaast).



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 17 feb 2005 03:38 pm



Het einde begrijp ik ook niet Tiba.



Zij zullen zich heel eenzaam voelen als zij terugdenken aan die tijd en in die eenzaamheid zich tot God wenden?



Dettie

Geplaatst: 17 feb 2005 05:00 pm



Ja zoiets moet het wel zijn? Dettie.

De eenzaamheid is blijkbaar een weg naar God.



Groetjes. Tiba.

eplaatst: 07 feb 2006 12:39 pm



We hebben toestemming (ze gedogen het) van uitgeverij Van Oorschot om gedichten te plaatsen van o.a Jan van Nijlen.



Dettie

Geplaatst: 30 sep 2006 03:27 pm



Geloof



Nu alles faalt, heeft dit alleen nog waarde

Voor mij, die nooit één waarheid heeft ontdekt;

Ik zal van U niet scheiden als deze aarde

Mijn pover lichaam dekt.



Ik heb maar één geloof: nooit gaat verloren

Wat eens de liefde zalig heeft bevrucht,

En waar er twee elkander toebehoren

Is zelfs de dood geen vlucht.



Jan van Nijlen (1884-1965)

Uit: verzamelde gedichten

Van Oorschot 2003

Geplaatst: 04 aug 2007 11:46 pm



Het oude zeilschip



Het oude schip, met *opgegeide zeilen,

ligt in het dok: het groot karkas is lek.

Blank tegen hemels grauwe en lage *wijle,

vliegen de meeuwen om 't verlaten dek.



Eens luidde blij 't signaal van zijn vertrek,

en 't heeft gedanst, de duizend, duizend mijlen,

op de oceaan een kleine, witte vlek.

Thans is het oud: verroest zijn ankers, bijlen...



Graniet en marmer heeft het meegebracht,

*steevnend door 't woeste, noordelijk kanaal,

of gleed droomstil door eevnaars lichten nacht,



*belaân met vruchten, specerij en kruiden.

Nu ligt het stil, onzegbaar droef en kaal,

maar nog met kleur en geuren van het zuiden.





Jan van Nijlen

uit: Verzamelde gedichten 1903-1964

Van Oorschot, Amsterdam 1964



Tiba.



opgegeide: van opgeien: de schoten (bepaalde touwen aan een zeil) door de geitouwen naar binnen ophalen

wijle (verouderde literaire taal): sluier

steevnend = stevenend: koers zettend, varend, zeilend

belaân = beladen



Uit het thema gedichten over vervoermiddelen ook hier geplaatst