Jan van Nijlen (ja uitgegeven door v. Oorschot)

Geplaatst: 25 mrt 2008 02:03 pm



Ik heb Van Nijlen leren kennen via bericht aan de reizigers. Ben dan geheimschrift gaan huren in de bib en zo een beeld gekregen van deze onderschatte dichter.



Een korte bio:

Van Nijlen wordt de "zuiverste vertegenwoordiger van het neoclassicisme" in de Vlaamse poëzie genoemd. Hij koos voor klassieke dichtvormen, werkte met vooropgestelde vormschema's (rijmpatronen, regelmatig metrum).

Tegelijk was hij de dichter van het verlangen, die in zijn poëzie vooral mbv natuurbeelden herinneringen aan vervlogen dagen of het onbereikbare oproept.



Je vindt deze kenmerken zeker terug in bericht aan de reizigers, iemand die zich aan een korte analyse waagt?

Leuk forum trouwens. Voor zover mijn eerste post



Matt

Geplaatst: 25 mrt 2008 05:02 pm



Misschien heb je zin om zelf eens te proberen zo'n analyse te maken voor dit forum, Matt.



Rutger (kersvers moderator van het poëzieluik van het forum).

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 25 mrt 2008 07:55 pm



Rutger en Matt



Jan van Nijlen doet mij vooral aan J.C. Bloem denken. Praktisch dezelfde, vloeiende, bijna perfecte stijl. Bij Bloem overheersen de weemoed en zinloosheid, bij van Nijlen lijkt de eenzaamheid te overheersen maar om de een of andere reden zijn zijn gedichten minder droevig. Hij lijkt meer verzoend met alles. Laat me weten als ik het mis heb.

Tot slot geef ik de laatste twee strofen van zijn gedicht De harmonikaspeler: (uit: Verzamelde Gedichten)



Hij weent, hij juicht, de goede goochelaar,

en door zijn droomerig, langoureus gebaar

voelt iedereen zich weer het dwaze kind;



de rentenier vergeet zijn lieve renten,

de filosoof zijn kostbaarste argumenten,

de veertigjaarge dat hij heeft bemind.



Vooral de laatste regel intrigeert me: waarom zou de 40-jarige vergeten dat hij heeft bemind; hij zou er eerder aan herinnerd worden. En zou hij met de 40-jarige zichzelf bedoelen? Toen al eenzaamheid?



Hg. Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 26 mrt 2008 08:47 pm

De jonge wolf



Kom, laat mij los, laat mij maar lopen,

ik vind de weg wel door het bos.

Mijn hart is sterk, mijn oog is open.

Kom, laat mij lopen, laat mij los.



Vrees je dat ik de weg niet vind,

mijn vrijheid al te duur zal kopen?

Jij vader was ook eenmaal kind,

en toch ben jij ook weggelopen.



Kom, laat mij lopen, laat mij los.





Jan van Nijlen

uit: Verzamelde gedichten, Van Oorschot 1954



Tiba.

Mooi beeld van vader en kind.

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 29 mrt 2008 03:09 pm



Ik weet het niet met Jan van Nijlen.

Hij is natuurlijk een goed dichter, maar mij ook een beetje té beschrijvend.

Het citaat van du Perron is natuurlijk grappig, maar voor mij zijn Du Perron, Slauerhoff, en ook J.C. Bloem, toch een slag betere dichters. Ze hebben ergens meer distantie, maar ik vind het moeilijk om aan te geven waar hem dat precies in zit.



@ matt

Welkom hier. Leuk, nog een poëzieliefhebber!



Grada

_________________

'Do you think it's a whoozle?'

Geplaatst: 06 apr 2008 01:59 pm



hallo allemaal



Ik ben momenteel bezig met een paper over het gedicht "in memoriam Karel Van De Woestijne" uit de bundel Geheimschrift. De opdracht is het volgende aan de hand van dat gedicht te illustreren: Jan Van Nijlen koos voor klassieke dichtvormen, werkte met vooropgestelde vormschema's en was de dichter van het verlangen, die in zijn poëzie vooral met behulp van natuurbeelden herinneringen aan vervlogen dagen of het onbereikbare oproept.

Tot nu toe heb ik vooral nadruk op de vorm van het gedicht gelegd (het sonnet). Zijn er mensen met ideetjes die me wat verder kunnen helpen?



In Memoriam Karel Van de Woestijne



Veel dichters zochten in Parijs, in Londen,

Voor ’t moede hoofd vergeefs een harden steen,

Maar op het doodsbed werd hun harte sereen:

Hun lied werd eindelijk met hun droom verbonden.



Gepijnigd door het leven als niet één,

Het zwakke lijf vol ziekten en vol wonden,

Heeft ook weer hij de diepe rust gevonden

Op’t blanke doodsbed, maar ook daar alleen.



Bedwelmd door licht en vreedzame’ appelgeur,

Gij die het leven mint, en wien de kleur

Des hemels nooit zoo zoet was als vandaag,



Waar zal uw vreugd te leven zich verschuilen,

Wat is uw antwoord op de bittre vraag:

Wilt ge uw bleek lot niet voor het zijne ruilen?



BWV 958