Geplaatst: 29 nov 2007 08:54 pm
Interessant, leni. Komt je familie er oorspronkelijk vandaan?
Bij mijn studie heb ik Afrikaans als vak geleerd, het is immers een type Nederlands.
Het studieboek voor Middelnederlandse grammatica was nota bene in het Afrikaans geschreven. Erg vreemd!
Maar ook wel weer handig, omdat ze soms op elkaar lijken.
Ze hebben bijvoorbeeld beide de dubbele ontkenning.
Afrikaans: Moe
nie vrees
nie.
(Je hoeft niet bang te zijn.)
Middelnederlands: Hy
en vreesde
niet.
(Hij was niet bang.)
Ik vind het niet zo kinderlijk al met al, maar de grammatica, de woordvormen, spelling en de klanken zijn eenvoudiger dan het Nederlands. Het klinkt ook veel helderder. Dat komt doordat de medeklinkers vaak stemloos zijn, waar in het nederlands de stemhebbende variant gewoon is.
Nederlands: Ik
zeg je.
Afrikaans: Ek
seg jou.
Die eenvoud en helderheid zijn vormkwesties.
Ik weet haast wel zeker dat dat een ander soort ontroering is dan verbondenheid aan familie. Dat is zoiets als het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dat is sentiment.
Mijn voorouders spraken Boheems (Tsjechisch zou je nu zeggen), Fries en Westfries.

Als ik die talen nog hoor spreken, in familiekring of elders, dan ben ik ook ontroerd. Dat zal altijd wel zo blijven werken.
groetjes,
Grada