Antjie Krog (ja in het Afrikaans)

Geplaatst: 09 sep 2007 09:28 am

Voor mij werken andere manieren om wat er gebeurt duidelijk te maken beter

Daarom is het mooi dat de poezie zo divers is, toch?



Die woorden van Beranova zijn prachtig.

Jaren voordat ik ook maar wist wie zij was hebben haar woorden tijden lang op mijn prikbord gehangen.



Groetjes

Wil

Geplaatst: 09 sep 2007 10:27 am

Daarom is het mooi dat de poezie zo divers is, toch?

Ja zeker! Bij ieder werkt het anders. Bij mij zetten die woorden van Beranova mij meer aan het denken dan het gedicht van Antjie Krog

maar het is inderdaad goed dat alletwee de vormen bestaan.



Ik 'geniet' van deze bijzondere discussie, zo leer je ook hoe bij mensen gedichten overkomen en wat gedichten met mensen doen.



Groetjes

leergierige Dettie

Geplaatst: 09 sep 2007 10:37 am

Ik 'geniet' van deze bijzondere discussie, zo leer je ook hoe bij mensen gedichten overkomen en wat gedichten met mensen doen.

Ja ik ook, het zet je aan het denken he, over jezelf , waarom je vindt wat je vindt,

en over hoe andere gedichten beleven.



Groetjes

wil

Townshipdagboeken



hulle sleep hom aan sy bene soos 'n hond

hulle skraap sy brein in 'n gat in die grond

hulle trap dit vas met hulle stewels

dit was helder oordag

en stikdonker

dit hou nooit op in my hart nie

dit kom altyd terug

dit vreet my uitmekaar

Sonnyboy, rus in vrede my kind

ek vertaal jou vir vandag uit die dood



Antjie Krog

Uit Kleur kom nooit alleen nie

Kwela Books 2000



Ik plaats het gedicht nog eens op deze pagina. 't Is altijd zo vervelend als je terug moet naar de vorige.



Tiba.

Geplaatst: 09 sep 2007 06:00 pm



Dettie schrijft:

Nou voor mezelf kan ik eerlijk zijn, ik ben gewoon een watje.

Ik word er letterlijk beroerd van als ik nietsvermoedend zo'n 2e regel lees en zie het ook voor me wat zij beschrijft. Het slaat in als een mokerslag en ik raak daar totaal van slag van en door die ene regel kán ik nauwelijks verder lezen. Omdat dát beeld me voor ogen blijft hangen en de rest nauwelijks meer tot me doordringt.



Ik heb mezelf moeten dwingen om verder te lezen en de laatste regel ik vertaal je voor vandaag uit de dood vind ik prachtig.

Dat doet recht aan iedereen die op een gruwelijke wijze is omgekomen.

Maar ik beken ik zal niet gauw dergelijke gedichten lezen omdat het bij mij té veel verschrikkelijke beelden oproept waardoor ik eigenlijk min of meer verlamd raak van die ellende. Uit zelfbescherming dus.

Om eerlijk te zijn, van zo'n regel als de tweede (en de eerste), word ik ook beroerd. Ik zie het dan eveneens voor mij.

Maar anders dan jij, dwing ik me verder te lezen, met daarbij vaak de gedachte: goddank dat iemand dit schrijft, dat er dichters zijn die daarvan getuigen, iemand neemt het voor ze op, iemand schopt ons een geweten. En af en toe mag dat met een schop.



Tiba.

Geplaatst: 10 sep 2007 07:02 am

Maar anders dan jij, dwing ik me verder te lezen,

Nou er staat dus dat ik mezelf ook gedwongen heb om verder te lezen en de laatste regel prachtig vind omdat dat recht doen aan alle mensen die nodeloos geweld zijn aangedaan.

Wat ik alleen maar een paar keer heb willen aangeven is of deze gedichten hun doel, het wakker schudden van mensen, niet voorbij schiet.



Coetzee heeft, naar ik meen in het boek Elizabeth Costello, deze vraag in een verhaal verwerkt. Het ging over een schrijver die over een Duitse beul geschreven had die mensen gemarteld had. Daarin vertelde hij gedetaileerd en uitgebreid welke mishandelingen die beul had uitgevoerd. Daarna kwam de vraag kan je dit doen, welke doel heb je hiermee voor ogen, mensen wakker schudden? Mensen zeggen dit mag nooit meer gebeuren? Hoe gedetaileerder je het laat zien, hoe beter het is, zodat mensen wéten?

Maar kan je mensen met zulke gruwelijkheden opzadelen, geef je mensen hiermee niet een té groot schuldgevoel, mag je mensen die mensen verloren hebben dankzij iemand die dergelijke praktijken verrichten zo'n beeld geven? Is het al niet erg genoeg dat hun familieleden mishandeld en/of vermoord zijn moet je dan ook nog eens gaan benoemen wát er met ze gebeurd is en hoe.



Over dat verhaal heb ik enorm lang lopen nadenken.



Het is, ook nogmaals, niet dat ik zeg deze gedichten zijn niets. Mijn vraag is dus schieten ze hun doel niet voorbij?



Dettie