Geplaatst: 09 sep 2007 07:36 am
Ik vraag me alleen af, zoals ik hierboven al gemeld heb, of je iets bereikt met het gruwelijke expliciet te benoemen in een gedicht. Vooral de 2e regel in dit gedicht maakt dat ik niet verder wil lezen.
Ik vind dit wel een boeiende discussie, waaruit maar weer eens blijkt dat voor iedereen de grens anders ligt, gevoelsmatig is, en heel erg persoonlijk.
Misschien, dat blijkt eigenlijk wel uit jou reacties schiet ze door het expleciete van inderdaad met name die tweede regel in die zin haar doel voorbij dat een groep lezers afhaakt,
maar toch..het is niet iets wat ze verzint,
zo gruwelijk en mensonterend is de realiteit soms, en ik kan me voorstellen dat iemand als Antjie Krog het ook als haar taak ziet door de kunst die zij maakt de wereld te doordringen van dit soort onrecht.
Poezie, of kunst in het algemeen kan ook als functie hebben te verontrusten, je letterlijk onrustig te maken.
Hoewel ik er niet vrolijk van word heb ik dat soort poezie, of boeken of documantaires of alles wat kunstenaars gebruiken om onrecht aan de kaak te stellen soms "nodig".
Voor mij persoonlijk gaat de manier waarop ze dat doet, hoe gruwelijk ook,
dus niet over een grens,
voor jou gevoelsmatig wel. Niet omdat je onverschillig bent en het je niet raakt, maar juist omdat het je teveel raakt. in die zin heb je me wel aan het denken gezet. Ik heb me nooit zo gerealisserd dat je daarmee inderdaad zoals ik begon, je doel bij een bepaalde betrokken groep lezers als het ware voorbij kunt schieten.
Het valt nog niet mee uit te leggen waarom het voor mij persoonlijk wél binnen de grens valt, en zelfs min of meer als noodzakelijk word ervaren dat er kunstenaars zijn die zich zo expleciet uitdrukken,
Ik begrijp echter heel goed dat dat voor een ander weer anders is.
Wil
