* Rutger Kopland (ja uitgegeven bij Van Oorschot)

Dankjewel, Tiba en Pieter, voor jullie appreciatie van mijn 'geschrijfsel'.

En aan Pieter wil ik vragen of hij zich al een beetje 'bekeerd' heeft en de gedichten van Kopland begint te smaken?



Momenteel krijg ik geen enkele mail van LT door. Knap vervelend.

Hoe is dat bij jullie?



Het nieuwe gedicht van Kopland raakt me direct.

Toch heb ik het eindvers niet meteen door.

Nog vele malen herlezen.



mira

Ik kreeg ook geen reacties door, nu weer wel.

Wou nog even terugkomen op voorgaand gedicht:



Maar alleen haar voeten kenden deze

wereld nog, haar ogen dwaalden over



al dat water, alsof ze alleen daar

zocht naar haar herinneringen, alleen



daar, en ik, ik zocht in haar gezicht,

het keek mij aan, grijs en eindeloos



als de zee zelf.



Mira schreef:

En daarna de volgende strofe met het prachtige enjambement:



Quote:

alleen



daar,

In eerste instantie niet echt opgemerkt, in tweede instantie gevonden dat het veeleer een truukje was om dit zo te plaatsen (hoe noem je dat, neen, niet typografisch, versmatig? lijkt me ook niet goed), bij derde lectuur gedacht dat in dit gedicht dit woord daar moet staan, ja daar.



Pieter schreef:

Misschien heb ik me geërgerd aan de dichterlijk gezien eenvoudige stijl, die toch ook wel een beetje clichématig is.

Ben benieuwd of je je nog ergert aan deze stijl, Pieter (wat je volste recht is).



Tiba.

Ofschoon men elkaar op heel veel punten begrijpt en aanvoelt zijn er ineens aanleidingen om sterk van mening te verschillen. Let in mijn nieuwe gedicht eens op de eerste en tiende regel, die herhaling, de regel is op zichzelf al lelijk, en dan ook nog die herhaling.

Dit neemt niet weg dat ik de laatste regel erg mooi vind.

Hg. Pieter

Waar zijn we, zei ze. Hier, zei ik,

dit is de zee,



en achter ons in het land wonen nog

de mensen en graast nog het vee.



Dit gedeelte springt er uit voor mij, ik denk vanwege de rijm.

Het lijkt wel een kinderversje. Misschien bedoelt Kopland dat ook wel omdat het over iemand gaat die weer terug is in haar kinderjaren.



Opvallend vind ik ook dat bijna altijd vrouwen dementeren in gedichten (en boeken), je leest zelden een gedicht over een dementerende vader of echtgenoot, en die zijn er toch echt.



ach god, dat soort heimwee, nog voor

het zover is, we stonden daar maar.



Een triest gegeven, heimwee hebben naar iemand die er nog is.



Dettie

PieterD schreef : Ofschoon men elkaar op heel veel punten begrijpt en aanvoelt zijn er ineens aanleidingen om sterk van mening te verschillen. Let in mijn nieuwe gedicht eens op de eerste en tiende regel, die herhaling, de regel is op zichzelf al lelijk, en dan ook nog die herhaling.

Dit neemt niet weg dat ik de laatste regel erg mooi vind.

Hg. Pieter

Kun je ook vertellen waarom je dat lelijk en mooi vindt Pieter?



Dettie

die dit bericht niet gezien had, we plaatsten bijna gelijktijdig!

er moest iets komen en het kwam, het kwam maar,



Eerlijk gezegd heb ik ook mijn twijfels bij deze regel. Ik weet niet goed wat ervan denken: soms vind ik hem niet goed, te prozaïsch, een andere keer dan weer wel... :roll:



Tiba.