* Rutger Kopland (ja uitgegeven bij Van Oorschot)

Zomertje



's Morgens



Zomertje van opa met de wandelstok

uit Zwitserland, beslagen met piep-

kleine hertengeweitjes.



Nog ruikt zuiverheid zwaar naar

pepermunt, voelt warmte vreemd vroeg

aan je, alsof er van je wordt gehouden.



Zodat je dit leven lang boodschappen

zou willen doen. Een pensioen

zo langzaam dat het stilstaat.



Ik denk dat dit inderdaad herinneringen zijn aan opa. De dichter was denkelijk zelf nog een kind.

Wat ik er uit begrijp deed hij samen met opa boodschappen en dat vond hij leuk (zou z'n leven lang boodschappen willen doen). Opa had pepermuntjes bij zich. De dichter vindt nu nog dat zuiverheid zwaar naar pepermunt ruikt. Opa was zuiver, oprecht, eerlijk. De warmte van de zomer laat hem weer de liefde van zijn opa voelen. Het was kennelijk in dat zomertje allemaal helemaal goed. Opa met de pepermuntjes was er met zijn wandelstok en opa hield van hem.







's Middags



Over ijskoude limonade aan mijn werk-

tafel kijkend in de boomkruinen die

merkwaardig dichtbij zijn, gelach

en gerinkel in de tuin, overdacht hoe

het verlangen terugkeert naar juist

die situaties waarin je niet.



Kennelijk was het weer warm (ijskoude limonade)

Hier zit de oudere dichter in zijn werkkamer die kennelijk boven in het huis is. De kruinen (toppen) van de bomen lijken heel dichtbij.

Het laatste snap ik niet, het lijkt of er een stukje tekst ontbreekt.







's Avonds



Opa zweeft in de lucht tussen de sterretjes.

Het is zo ingewikkeld en zo vaak veranderd

dat het eenvoudiger is te stellen dat alles

bij het oude bleef.



Treinen mompelen op het rangeerterrein,

als ze niet stil kunnen staan, niet kunnen

rijden. Ook jij luistert denk ik. Waar je ligt

is het alsof de aarde een beetje beweegt,

zo donker is het.



Rutger Kopland

uit: Alles op de fiets



Opa is overleden en zweeft tussen de sterren. Je kunt van alles vertellen (over de dood?) maar uiteindelijk kom je weer op hetzelfde uit (de kringloop van het leven?) zodat het lijkt alsof alles bij het oude blijft. (leven en dood volgen elkaar steeds op)



Volgens mij schrijft Kopland daarna dat treinen praten (mompelen) als ze niet stil kunnen staan (er staat kunen) of rijden.

De treinen staan op een rangeerterrein. Dat is terrein waarop treinen worden samengesteld en opgesteld

( zie ook www.railpedia.nl/display/test/Rangeerterrein )

Ik denk dat de rangeerterreinen ook symbool staat voor het leven.

de dichter zegt dat opa ook luistert. Aan een treinstel worden wagons gekoppeld en weggehaald net als in het leven aan een stel kinderen gekoppeld worden en mensen overlijden.

Waar opa ligt lijkt het alsof de aarde beweegt zo donker is het.

Dit vind ik moeilijk. Bedoelt hij hier een soort reincarnatie (opnieuw geboren worden mee?)



wat denken jullie?

Misschien dat Lezer 100 nog wat aan kan vullen?



Dettie



P.S. hebben jullie de dichtbundel? Ik krijg de indruk dat het gedicht niet helemaal compleet is en op internet staat overal hetzelfde gedicht mét de fout (kunen) er in. Als jullie de bundel niet hebben kijk dan of de (school)bibliotheek het heeft. Je kunt dan vaak ook beter een gedicht plaatsen als je gedichten voor of na dit gedicht leest. Ik dacht namelijk dat Kopland in de bundel een soort herdenking aan opa (of zijn vader) heeft geschreven in meerdere gedichten. Misschien is dit gedicht dan ook beter te begrijpen.

Zoals jij het zegt klinkt het al een stuk logischer.

Dit gedicht klopt zo wel, Ik heb de complete dichtbundel niet, maar we hebben een aantal gedichten ervan die zijn gekopieerd uit de bundel. Wel gek inderdaad dit gedicht, omdat het steeds lijkt dat het niet compleet is. Waarom dat dan is weet ik ook niet. Dat het de drie levensfases van de dichter zijn is wel goed gevonden. Dat was moeilijk te ontdekken.

Die laatste regel is inderdaad moeilijk, reincarnatie zou mogelijk kunnen zijn?

Zelf dachten wij dat het misschien komt dat de grootvader er pas net ligt begraven, dus het moment wanneer iemand net op de begraafplaats komt te liggen, en er dus alleen een bergje zand overheen ligt en nog geen grafsteen. En dat het lijkt dat het nog beweegt omdat hij er nog niet aan kan wennen dat zijn opa nu dood is. Misschien ver gezocht maar dat is wat wij konden bedenken.



Elke

Dettie schreef : Zomertje

wat denken jullie?

Misschien dat Lezer 100 nog wat aan kan vullen?

Ik kom hier vandaag of morgen nog even op terug, Dettie en Elke.



Lezer100

Aansluitend bij de opmerkingen van Dettie wil ik hier nu al het volgende aan toe voegen.



1.Elk deel van het gedicht (morgen, middag en avond) bevatten een gedeelte waarin het over een derde gaat (opa, ik, opa), en een gedeelte waarbij iemand aangesproken wordt (ook al is dit in het middaggedeelte misschien niet zo evident - ik heb trouwens ook de indruk, dat hier iets ontbreekt).



2.Bij de treinen en het rangeerterrein moest ik vanochtend denken aan een oud reclamefilmpje (al weer een tijd geleden) waarbij het leven als een voortrollende trein wordt voorgesteld, waar bij elke halte mensen op- en afstappen (dit sluit aan bij jouw opvatting, Dettie).



3.De laatste verzen zie ik niet direct als een reïncarnatie (maar ik wil deze visie niet uitsluiten), maar gewoon als een ervaren van de begraafplaats van opa (de dood blijft wat angstaanjagend ?).



Lezer100

Beste mensen,

ik ben een leerling van het vijfde jaar en ik moet voor mijn mondeling examen Nederalands het volgende gedicht van Rutger Kopland bespreken aan de hand van inhoud en vorm.



Geen gezicht, geen handen, geen haar, en altijd

een ander. Het is weer de geur van een vreemde

mantel, zo dichtbij als die geur, maar ook zo

onzichtbaar, ook zo voorbij. Ik kijk naar de hei,



naar de mistige eenzame berkjes en denk hoe

ik het moet zeggen, hoe moet ik het zeggen dat,

ik ben weer gelukkig, weer net zo alleen als

vroeger, ik verlangde, en wist niet naar wie. Ze



had geen gezicht nog, geen haar en geen handen, ze

was altijd een ander, ze rook zo dichtbij maar zo

vreemd, als jij nu. Wie ben je, zeg ik, we hebben



samen een leven al achter de rug en nog moet ik

denken, liefste wie ben je. Ze neemt mijn hoofd

in haar handen en strijkt het haar uit mijn gezicht.



Het probleem is nu dat ik helemaal niet Poëtisch ben aangelegd en dat ik geen idee heb hoe ik hier aan zou moeten beginnen. Ik heb echt dringend hulp nodig



Alles tips zijn daarom zeer welkom en ik zou alle hulp ten zeertste apprecieren.



MVG,

Frederic

frederic schreef : Beste mensen,

ik ben een leerling van het vijfde jaar en ik moet voor mijn mondeling examen Nederalands het volgende gedicht van Rutger Kopland bespreken aan de hand van inhoud en vorm.



Geen gezicht, geen handen, geen haar, en altijd

een ander. Het is weer de geur van een vreemde

mantel, zo dichtbij als die geur, maar ook zo

onzichtbaar, ook zo voorbij. Ik kijk naar de hei,



naar de mistige eenzame berkjes en denk hoe

ik het moet zeggen, hoe moet ik het zeggen dat,

ik ben weer gelukkig, weer net zo alleen als

vroeger, ik verlangde, en wist niet naar wie. Ze



had geen gezicht nog, geen haar en geen handen, ze

was altijd een ander, ze rook zo dichtbij maar zo

vreemd, als jij nu. Wie ben je, zeg ik, we hebben



samen een leven al achter de rug en nog moet ik

denken, liefste wie ben je. Ze neemt mijn hoofd

in haar handen en strijkt het haar uit mijn gezicht.



Het probleem is nu dat ik helemaal niet Poëtisch ben aangelegd en dat ik geen idee heb hoe ik hier aan zou moeten beginnen. Ik heb echt dringend hulp nodig



Alles tips zijn daarom zeer welkom en ik zou alle hulp ten zeertste apprecieren.



MVG,

Frederic

Frederic, we willen je natuurlijk wel helpen, maar wij verwachten wel dat je zelf ook enige inspanning levert. Qua vormgeving wil ik al wel kwijt, dat dit een sonnet is, ook al is niet aan alle klassieke regels voldaan.