Op de site van de uitgever staat dit:
De zesde bundel van Rutger Kopland,
Al die mooie beloften, verscheen in 1978 en beleefde tien drukken voordat hij in 2006 werd opgenomen in Verzamelde gedichten (derde druk 2020)
De bundel wordt besloten met de beschouwing ‘Over het maken van een gedicht’.
Geen gezicht, geen handen, geen haar, en altijd
een ander. Het is weer de geur van een vreemde
mantel, zo dichtbij als die geur, maar ook zo
onzichtbaar, ook zo voorbij. Ik kijk naar de hei,
naar de mistige, eenzame berkjes en denk hoe
ik het moet zeggen, hoe moet ik het zeggen dat,
ik ben weer gelukkig, weer net zo alleen als
vroeger, ik verlangde, en wist niet naar wie. Ze
had geen gezicht nog, geen haar en geen handen, ze
was altijd een ander, ze rook zo dichtbij maar zo
vreemd, als jij nu. Wie ben je, zeg ik, we hebben
samen een leven al achter de rug en nog moet ik
denken, liefste wie ben je. Ze neemt mijn hoofd
in haar handen en strijkt het haar uit mijn gezicht.
-
kennelijk gaat het gedicht dus over het maken van een gedicht
en hier kun je lezen hoe Rutger Kopland het gedicht maakte en wat hij er bij dacht.
www.poeziepodium.nl/Poezie-Eindhoven-Tip2.htm
www.poeziepodium.nl/Tip2_Kopland.pdf
Beter kun je het niet verklaard zien.
Dettie,
die wel denkt dat als je er een beetje moeite voor had gedaan je dit zelf ook wel had kunnen vinden op internet. (Het kostte mij nog geen 5 minuten om dit te vinden)
-
