We stonden bij de zee, en inderdaad,
de kade gaf dat gevoel van een kade.
Nog één keer iets willen, dat gezicht
zien, die stem horen, iets zeggen,
ach god, dat soort heimwee, nog voor
het zover is, we stonden daar maar.
Waar zijn we, zei ze. Hier, zei ik,
dit is de zee,
en achter ons in het land wonen nog
de mensen en graast nog het vee.
Maar alleen haar voeten kenden deze
wereld nog, haar ogen dwaalden over
al dat water, alsof ze alleen daar
zocht naar haar herinneringen, alleen
daar, en ik, ik zocht in haar gezicht,
het keek mij aan, grijs en eindeloos
als de zee zelf.
Rutger Kopland
uit: Geduldig gereedschap,
Van Oorschot, Amsterdam, 1993
Daar staan ze dan, bij de zee. Op de kade.
Precies die plek, dat gevoel, dat unieke moment, wil de dichter weergeven.
En dan het verrassende:
Nog één keer iets willen,
Het grijpt naar de keel...er is geen tweede keer!
Wat wil de dichter zeggen?
heimwee naar wat nog is, maar toch reeds voorbij is (eigen cursivering).
De volgende strofe doet heel erg denken aan Herman de Coninck:
Waar zijn we, zei ze. Hier, zei ik,
dit is de zee,
HDC dichtte in 1969:
"...ik woon hier, zei je
ik keek naar de bloemen. ja, dat zie ik,
zei ik,.."
( Uit: De Lenige Liefde)
Twee prachtige dichters.
Even nog probeert de dichter het gezichtsveld/landschap te verruimen:
en achter ons in het land wonen nog
de mensen en graast nog het vee
Maar, er volgt een 'maar',
wat leidt tot het schitterende vers:
Maar alleen haar voeten kenden deze
wereld nog,
En daarna de volgende strofe met het prachtige enjambement:
alleen
daar,
En daar staat de dichter dan, de ik,
zoekend.... naar herkenning.
Grijs en eindeloos was de blik
onpeilbaar
zoals de zee.
Zelden zo 'mooi' verwoord gezien.
mira
