PieterD schreef :
Dettie schreef :
PieterD schreef : Ofschoon men elkaar op heel veel punten begrijpt en aanvoelt zijn er ineens aanleidingen om sterk van mening te verschillen. Let in mijn nieuwe gedicht eens op de eerste en tiende regel, die herhaling, de regel is op zichzelf al lelijk, en dan ook nog die herhaling.
Dit neemt niet weg dat ik de laatste regel erg mooi vind.
Hg. Pieter
Kun je ook vertellen waarom je dat lelijk en mooi vindt Pieter?
Dettie
die dit bericht niet gezien had, we plaatsten bijna gelijktijdig!
Je krijgt antwoord, Dettie, maar ik ben momenteel een beetje uitgeput na een verbouwing en meteen erachteraan een dagje winterefteling met drie kleinkinderen. Maar je vraag dwingt tot diep nadenken evenals jullie commentaren op het gedicht Baai.
Pieter
Baai
Het blijft en het blijft maar, het gaat
niet voorbij: een geel strand met lege stoelen,
een groene en blauw-groene zee met scheepjes,
grijzige bergen rondom, en over dit alles
een dun, lila, oudgeworden licht
Het bewoog destijds, er bewoog iets eindeloos,
het was het ademen van de zee, het zachte schuren
van de scheepjes aan hun ankers, het langzaam
zwarter worden en verdwijnen van de baai:
er moest iets komen en het kwam, het kwam maar,
dit was geluk.
Blijft over iets roerloos, een moment waarin
het strand verlaten is, de zee stilgevallen,
de ankerkettingen zwijgen, het licht dat oude
lila houdt, en niets verdwijnt- waarin
de baai daar ligt zoals hij is, voorgoed
en een verlangen, dat dit moment voorbijgaat
Laat ik eerst even zeggen dat dit uitsluitend mijn mening is en als ik hieronder bijvoorbeeld schrijf : Het is zo dat… dat ik dan bedoel: Ik vind dat… Ik spreek dus nooit voor anderen als ik dat er niet expliciet bijzet. Ik heb met opzet de reacties van Dettie en Mira niet opnieuw gelezen; dit om niet voor het weergeven van mijn eigen opvatting te worden beïnvloed. Dat lezen wil ik pas doen als ik die opvatting hieronder geplaatst heb. Ik ben erg benieuwd naar de verschillen.
Om achteraf uit te leggen wat je na een eerste lezing mooi en niet mooi vindt is bijna niet mogelijk omdat de spontaniteit dan weg is en er weer van alles door je hoofd is gegaan. Over de eerste regel zou ik denk ik niet gevallen zijn als er niet 9 regels later weer praktisch eenzelfde regel was gekomen. En die regel staat me verschrikkelijk tegen; psychologisch zal het misschien kloppen: er is een situatie die tot een geluksgevoel moet leiden volgens het programmaboekje dat in ons is ingebouwd: er is rust, er is een mooi uitzicht, en er zijn rustgevende geluiden.
Maar de tiende regel is zo verschrikkelijk week, onstoer, divanliggerig en onpoëtisch. Hij roept allerlei onwelgevallige associaties op waarop ik niet verder in wil gaan.
Wat het hele gedicht betreft: de dichter probeert te beschrijven hoe ooit bij hem een geluksgevoel tot stand is gekomen. Hij doet dat met realistische beschrijvingen van een uitzicht, het licht, de geluiden, terwijl hij af en toe poëtisch probeert te zijn met bijvoorbeeld: een dun, lila, oudgeworden licht, wat dat dan ook moge zijn. OK, daarover kunnen de smaken verschillen.
Maar dan die laatste regel: hij haalt alles op een overweldigende manier onderuit. Hij weet dat voor volwassen, bewust denkende mensen een absoluut geluksgevoel niet kan bestaan. Er is altijd het besef van het tijdelijke, het verdriet van het verleden, de angst voor de toekomst, het mededogen voor anderen, de onvolmaaktheid van zichzelf en de wereld. Daarom is hij eerlijk: hij verlangt dat het moment voorbij gaat, dat het niet bestaat. Dat hij weer met beide benen op de grond komt. Daarom vind ik dit een geslaagd gedicht. Ook de stijl en het ritme van het gedicht zijn voorbeeldig. Behalve die twee regels dus.
Pieter
