Johanna Kruit (ja)

Een heel mooie en aanvaardbare uitleg, Dettie.

Chapeau!



Tiba.

De schepen



Van ver kwamen de schepen . Vreemde namen

in tekens die ik niet kon lezen

hielden beloftes in. Ik dacht te weten

waarom en met welk doel ze kwamen.



Jij spoelde aan , ik droomde dat je kwam.

Toen ik je vond was je nog nat .

Omdat mijn moeder nooit gelogen had

werd ik prinses die wachtte aan de kant.



De schepen kwamen langzaam dichterbij

en kozen zee. Na jaren gaan en komen

spoelden zij gaten in mijn dromen.

Dat wat niet waar was was ineens voorbij.



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel "Omtrent het Getij "

Uitgeverij Thomas Rap - Amsterdam



Ons toegestuurd door Johanna Kruit



Dettie

Ik hou ontzettend van die melancholie in de gedichten van Johanna Kruit.

Ook hier vind ik in bepaalde regels dat zangerige, bijna betoverende dat aan een liedje van vroeger doet denken.



Tiba.

Ja inderdaad dat zangerige, die cadans, en de inhoud heeft vaak iets van een sprookje weg. Maar vaak bij de tweede of derde keer lezen zie je er ook weer andere dingen in. In dit gedicht zie ik vervlogen kindertijd. De tijd waarin je nog van alles kon geloven, ook dat je een prinses was.



Dettie

Meisje aan zee



Laaiende zon op het witte strand.

Meisje alleen aan de waterkant.

Water is zout en water is zacht.

Water omhelst als maanlicht de nacht.

Water is wijder dan land.



Meisje alleen waar nog water is.

Golven zijn hoog boven zilveren vis.

Vissen zijn stil en vissen zijn snel.

Vissen vergeten van dagen de tel.

Vissen zijn zonder gemis.



Meisje en vissen in golvende zee.

Hoog boven water de dansende meeuw.

Meeuwen zijn vrij en meeuwen zijn groot.

Meeuwen gaan verder dan avondrood.

Avond neemt alles mee.



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel voor jongeren “Zoals wind om het huis“

Bakermat Uitgevers - België



Aan Leestafel gestuurd door Joahnna Kruit



Dettie

Nacht



We sluipen door de nacht.

Alleen de kamer luistert

wie weet wat wie verwacht?



Gedachten worden groot.

Ze lopen langs een paadje

door mijn stille hoofd.



Het dorp staat om het plein.

De huizen worden donker.

Wie weet nog waar we zijn ?



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel : Wie weet nog waar we zijn ?

Gedichten voor jongeren Uitgeverij Leopold - Amsterdam





Aan Leestafel gestuurd door Johanna Kruit



dettie