De titel 'Jeugd' van dit gedicht van Johanna Kruit is verhelderend, maar toch.
Gaat dit over het ouder worden, lichamelijke wijzigingen incluis, of over (bepaalde) jeugdherinneringen, en/of over de smaak, geur en kleur van de jeugd in het algemeen?
De beginverzen wijzen al direct op een innerlijk conflict bij de auteur:
ik wil je vergeten, ik moet je bewaren
vergeten versus bewaren, willen versus moeten
Dit vers 'staat' er, gebeiteld.
Ja, sommige verzen 'staan' er, ondermeer door hun structuur, als een gebouw, wat een deel is van hun kracht, maar zeker ook door hun inhoud, want anders wordt het ...een kaartenhuisje.
Dit vers lijkt me (ook al ken ik de precieze context niet en misschien wil ik die ook niet kennen), het gehele gedicht samen te vattten.
Dit zou ook een vers kunnen zijn dat een eigen leven gaat leiden.
Want zo aangrijpend en algemeen menselijk.
En dan devolgende versregel:
Ik ga je met woorden te lijf
Is dit misschien een allusie op het lichamelijk ouder worden?
Probeert de dichteres dit te bezweren met haar gedichten?
Een eerste impressie.
mira