Johanna Kruit (ja)

In een interview zegt Johanna Kruit:



"Mijn werk is erg autobiografisch, dit gedicht ook. Het gaat over de zeven zusjes die ik had en ik schreef het gedicht nadat twee van hen binnen een jaar ineens dood gingen. De angst voor nog meer verlies is hier duidelijk merkbaar."



Zie www.decontrabas.com/dekleinezaal/2006/02/interview_met_j.html



Dettie

Je had dus gelijk, Dettie.

Ik wist niet meer waar het vandaan kwam.

Dank om het op te zoeken.





Tiba.

Ja Tiba, ik had het ergens gelezen maar wist ook niet meer waar.

Ik schrok eigenlijk al, ik was bang dat ik iets privé's had verteld. Ik heb de correspondentie er nog op nagekeken, maar daarin stond het niet.

'Gelukkig' stond het op internet.



Dettie

Echo



Het onophoudelijke kijken

maakt zichtbaar wat afwezig is.

Zoals een woord in een gedicht

vertelt over wat je doet zwijgen.



Eenmaal vertaald wordt wat we deelden

herkenbaarder dan het ooit was.

Herhaal de wandeling bij nacht

door landschap dat je bent ontstegen.



O, echo , maak verlangen groot.

Herinnering stijgt op als rook.



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel "De Waterveren "

Bibliofiele uitgave "Exponent " Groningen



Informatie



Op Vrijdag 24 Juli is iedereen van harte welkom in Galerie de Osseberg te Grijpskerke waar Johanna Kruit uit eigen werk zal voordragen.

De schrijfster vertelt tevens iets over de achtergrond van haar werk en gaat in op vragen uit het publiek.

De avond begint om 20.00 uur - Toegang 5 Euro

In de pauze is er gelegenheid tot het kopen van boeken en dichtbundels.



Adres : Galerie de Osseberg - Singelweg 11 ( bij Sint Laurens )

Reserveren kan via telefoonnummer : 0118 - 625284



Dettie

Jeugd





Ik wil je vergeten, ik moet je bewaren.

Ik ga je met woorden te lijf.

Je loopt door me heen, ik kan je niet dragen

door regels die ik schrijf.



Daar ben je, ga weg, er is niets te halen.

Geen woorden, geen aandacht, geen spijt.

Door jou zal ik niets meer laten vertalen

dat lijkt op wat is. Onze tijd



is verdwenen. Ik geef me niet over

met zwaaiende vlaggen. Verdwijn

naar waar je vandaan komt. Betover

niet wat je niet kent door te zijn.



Johanna Kruit

uit: "Winterdagboek" 2007 Doorgeverij Zinderend





Uit het item "raad de dichter" ook hier geplaatst.



Tiba.

De titel 'Jeugd' van dit gedicht van Johanna Kruit is verhelderend, maar toch.

Gaat dit over het ouder worden, lichamelijke wijzigingen incluis, of over (bepaalde) jeugdherinneringen, en/of over de smaak, geur en kleur van de jeugd in het algemeen?

De beginverzen wijzen al direct op een innerlijk conflict bij de auteur:



ik wil je vergeten, ik moet je bewaren



vergeten versus bewaren, willen versus moeten



Dit vers 'staat' er, gebeiteld.

Ja, sommige verzen 'staan' er, ondermeer door hun structuur, als een gebouw, wat een deel is van hun kracht, maar zeker ook door hun inhoud, want anders wordt het ...een kaartenhuisje.

Dit vers lijkt me (ook al ken ik de precieze context niet en misschien wil ik die ook niet kennen), het gehele gedicht samen te vattten.

Dit zou ook een vers kunnen zijn dat een eigen leven gaat leiden.

Want zo aangrijpend en algemeen menselijk.



En dan devolgende versregel:

Ik ga je met woorden te lijf



Is dit misschien een allusie op het lichamelijk ouder worden?

Probeert de dichteres dit te bezweren met haar gedichten?





Een eerste impressie.



mira