Een en ander volg ik niet meer.
Ik denk dat Dettie een paar concrete voorbeelden wou geven van een meer algemene idee.
Of die voorbeelden moralistisch zijn???
En wat te zeggen over de bewering dat een goed gedicht niet moralistisch mag zijn?
Dat lijkt me zo'n algemene uitspraak, ik bedoel, zo' n
sententia, iets waarvan men op 't eerste gezicht denkt, tja, dat is waar, en verder gaat de gedachte niet, men onderwerpt het niet aan een kritisch oordeel, of vraagt zich niet af of de algemene idee wel in het concrete geval van toepassing is.
Zijn er geen mooie gedichten geschreven die toch 'moralistisch' zijn?
Want wat is dat trouwens, moralistisch?
Als ik een vlammend gedicht schrijf tegen drugs, 'immoreel' weggedrag, en wat al meer, ben ik dan moralistisch?
Of als ik zeg dat oudere mensen respect verdienen, ben ik dan moralistisch?
Of mag men dat wel zeggen, maar niet tegen jongelui, want dan is het moralistisch!?
Tja, ik ben even op dreef, Pieter, je vergeeft het me hopelijk.
Om terug te keren naar het gedicht van Johanna Kruit:
Betover
niet wat je niet kent door te zijn
Specifiek over het gedeelte 'door te zijn'.
Kan het een compacte weergave zijn voor: betover niet wat je niet kent omdat je het zelf niet bent, nl. ouder?
Vandaar dat ik zei dat de woordkeuze gedwongen werd door metrum en rijm.
mira