Die sfeer is wellicht grotendeels voorbij, grotendeels, maar toch even zeggen dat niet ieder kind over al die (luxe)artikelen beschikt.
En is luistervinken niet een beetje van alle tijden, of het spitsen van kinderoren wanneer volwassenen dingen vertellen die niet voor hun oren zijn bestemd?
Mijmering over het verleden, bijna nostalgie, maar een die me heel dubbel lijkt, ik zou zeggen, een geur van nostalgie, die inderdaad opgeroepen wordt door de beginwoorden
Geur van tabak. En dan die stem...die zo vaak zweeg, zeker voor kinderoren, prachtig verwoord:
Maar je zweeg
meestal, en in je mond
vermoedde ik gesprekken die je achterhield
over geheimen die ik van je wilde leren.
Bij het quoten komt die eerste regel te ver naar voren, wat ik jammer vind.
Waarom ik deze regels zo prachtig vind, bijna subliem, kan ik niet meteen uitleggen.
Waarom ik zei dat dit gedicht maar ten dele nostalgisch is, haal ik uit de laatste strofe:
Nog steeds zit ik geknield in mijn herinnering
omdat je sprak over de dood en god. Zijn toorn
hing om me heen wanneer ik weer naar boven ging
.
De toorn van god bleef hangen om het kind dat naar boven ging, geknield bleef de dichteres in haar herinnering, en dat lijkt me niet nostalgisch.
Zeker is dit opnieuw een prachtig gedicht van Johanna Kruit.
mira