Johanna Kruit (ja)

Duidelijke aanklacht tegen de verloedering door de industrialisatie.



Toch haalt Johanna Kruit hier m.i. niet de kwaliteit van vroegere gedichten zoals 'Omlijnde dagen' en andere. Ik vind hier minder 'poëtische bevlogenheid' terug, wat misschien ook kan samenhangen met het onderwerp.



Een zin als 'Maar dan moet je niet gaan zeuren...' kan me niet echt bekoren.

Een goeie vingeroefening zou ik het noemen.



mira

Zuid Beveland - Voorjaar



De dag spreekt voor zichzelf. We gaan weer

alles met het landschap doen. Verzoenen ons

met wind en flarden zon terwijl rondom

de vogels doende zijn. Heel klein maar zeer



geroutineerd verdwijnt een leeuwerik en vult

de hemel met een stip. Er krullen wolken om

een boom en langs de zomen van een sloot rent

snel een haas die opgewonden wulpen door het



weiland jaagt. Ik laat de kijker verder

gaan en zie een torenvalk die ik je heel

nauwkeurig doorvertel terwijl hij kiest

voor wijder veld en ingehaald wordt door



een trein die achterlaat wat wij hier zien. Wij zijn

twee stipjes voor wie kijkt. Daarna herinnering.





Johanna Kruit

Gedicht uit de bundel " Voorheen te Orisande "

Uitgeverij Thomas Rap - Amsterdam



Ons toegestuurd door Johanna Kruit



--

Fascinerend, meekijken naar het landschap samen met deze dichteres.

Hoe zij beelden omzet in woorden, niet zo maar woorden, in een gedicht.

Om maar iets te citeren:

We gaan weer

alles met het landschap doen

.

Ja, hoe doet de dichteres het toch?

Dit maken van onverwachte woordverbindingen....iets doen met het landschap.

Ik weet niet of dit iets is wat spontaan bij de dichteres opwelt, dan wel of dit het resultaat is van zoeken en schrappen, dit doet er eigenlijk ook niet toe.

Op mij komt dit over als verrassend, fris, ...

Zo lees ik hier nog meer prachtige dingen, stof voor later.



mira

Ik vind het ook een heel knap gedicht.

Dit bv.



Heel klein maar zeer



geroutineerd verdwijnt een leeuwerik en vult

de hemel met een stip.



Je moet er maar opkomen om dit zo te zeggen.



Tiba.

Tiba zegt:

Ik vind het ook een heel knap gedicht.

Dit bv.



Heel klein maar zeer



geroutineerd verdwijnt een leeuwerik en vult

de hemel met een stip.



Je moet er maar opkomen om dit zo te zeggen.

Ja, heel knap.

Het woord 'geroutineerd' is opmerkelijk in de contekst.

En 'de hemel vullen met een stip' , wat een prachtig contrast!



mira

De Schoone Waardin ( Walcheren )



De polder ligt verzonken in gedachten.

Brutale dijken lopen door het land

van Ritthem , waar nog een stuk strand

bij eb schatgraven toelaat. Achter



het paalhoofd deelt een harde wind

handtekeningen uit aan gretige golven

die lang gereden resten verzwolgen

die wij zullen vinden. De Schoone Waardin



werd een legende. We zoeken verhalen

in scherven en steen. Antwoord op vragen

vergt aandacht. Donkere wolken jagen

voorbij. Ons naarstig vertalen



eindigt abrupt. Regen legt zich neer

op de plaats waar we zijn. Daarna niet meer.



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel “Voorheen te Orisande “

Uitgeverij Thomas Rap Amsterdam