Johanna Kruit (ja)

Geplaatst: 02 feb 2009 10:56 am



Winternamiddag



Het stille water van de winter is

dun als gedachten kunnen zijn. Ik loop

de sloten langs. Bedenk hoe groot

geluk kan zijn als je je niet vergist



in tijd. Zo wijd het oude achterland

dat ik vertrouw. Tot plotseling een

verre reiger traag en dreigend daalt.

Later staat hij uitgeknipt tegen de



hemel en blijft in mijn gedachten staan.

Maar ook ineens ikzelf over nog twintig

jaar. Tientallen beelden schuiven in elkaar

en weer uiteen. Ik loop ontdaan



de polders door. Thuis vouw ik mijn verdriet

zo klein ik kan. Jij lacht en weet het niet.





Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel " Voorheen te Orisande "

Uitgeverij Thomas Rap - Amsterdam 1986



Ons toegestuurd door Johanna Kruit



Dettie

Geplaatst: 02 feb 2009 12:30 pm



Zeer toepasselijk gedicht op deze winterdag.

Wat een mooie beelden!

Thuis vouw ik mijn verdriet

zo klein ik kan

.



En zo zitten er nog pareltjes in.

Het gedicht vormt ook zo'n mooie eenheid van taal en beelden.

Nergens overdaad, zeer harmonisch.



mira

Geplaatst: 02 feb 2009 01:00 pm



Ja he mira

Later staat hij uitgeknipt tegen de

hemel

is ook een pareltje.



Johanna Kruit schrijft gedichten die in eerste instantie 'simpel' lijken maar het totaal niet zijn.

Jij lacht en weet het niet...

kort, krachtig maar zo veelzeggend!



Dettie

Geplaatst: 02 feb 2009 01:38 pm



Het beeld van de reiger wordt ook verdergezet:

Later staat hij uitgeknipt tegen de



hemel

Die dreiging , want dat is het blijkbaar, gaat over naar haar geest, daar blijft hij ook ahw uitgeknipt staan:

en blijft in mijn gedachten staan.

Dat bedoelde ik met de harmonie van haar beelden: de beelden zelf zijn niet alleen mooi, maar ze doet er ook wat mee, ze gaan naadloos over van natuurbeeld naar weergave van haar innerlijk.





mira

Vandaag ontvingen wij het volgende gedicht van Johanna :



Het sluit aan bij het thema van de boekenweek : "Tjielp - tjielp - de literaire zoo".



Dieren



Er waren dieren die konden spreken.

Ze hadden een eigen naam.

Soms stonden ze achter het raam

te roepen. Maar als je dan keek en



wat vroeg gleden ze weer in het duister

alsof ze het antwoord niet wisten.

Dan zag je alleen avond of mist en

dacht : als ik nu heel goed luister



komen ze wel. Pas als je sliep

schoven ze zachtjes naar binnen.

Maar wat kon je nu nog beginnen

met een dier dat door dromen liep ?



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel " Kun je zien wat je voelt "

Uitg. Holland - Haarlem

Machines



Haal de zon maar naar beneden

maak maar dood wat er nog leeft

want dan bouwen we machines

zon en maan en wind - turbines

geeft het nog waarom je geeft ?



Alles is weer te vervangen

nooit meer hoef je te verlangen

naar wat iemand je niet geeft

draai maar lekker aan het wieltje

schep maar water met een zeef.



Maar dan moet je niet gaan zeuren

als de boel het straks begeeft.



Johanna Kruit

( ongepubliceerd gedicht )