Johanna Kruit (ja)

Geplaatst: 02 aug 2008 07:38 am



Na herlezing ben ik het volledig met je eens, Dettie.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 01 nov 2008 01:40 pm



Moeder



Ik kan je niet bereiken

de muren bleven staan.

Toen je bent weggegaan

braken alle dijken.



Gedachten zijn gezonken

en namen woorden mee.

Te diep is nu de zee

waarin ze zijn verdronken.



Je bent me steeds tot last

nu ik je niet kan schrijven.

Herinnering zal blijven

zout en aangetast.



Johanna Kruit - Bibliofiele uitgave Exponent - Groningen



Tiba.

Geplaatst: 01 nov 2008 01:44 pm



Steeds weerkerende beelden van de zee in de poëzie van Johanna Kruit:

dijken, gezonken, zee, verdronken, zout.

Mooi gaat ze daarmee om.



Tiba.

Geplaatst: 01 nov 2008 01:54 pm



'zout en aangetast'

woorden die blijven naklinken.



mira

Geplaatst: 07 jan 2009 12:08 pm



Omlijnde dagen met soms lichtende geluiden.

Goedmoedig huis dat mij geborgen houdt

als in een schilderij dat ik uit zelfbehoud

een veilig plaatsje geef. De uren schuiven



naar duisternis. Hoe zal ik ooit verdringen

verleden dat mij aanrandt . Als de avond komt

sluit ik steeds weer dat stil verbond

met bange stemmen in mijn schrijfmachine.



Omlijnde dagen , neem de zinnen weg

die zich verbergen in mijn hoofd. Laat handen

zich rustig vouwen als ik avond zeg.



Ik wil zo graag opnieuw gebeuren

in helder licht . Aan witte wanden

een schilderij zijn met verstilde kleuren.



Johanna Kruit





Gedicht uit de bundel "Omtrent het Getij "- Uitgeverij Thomas Rap - Amsterdam / Brussel



Ons toegezonden door Johanna Kruit



Dettie

Geplaatst: 10 jan 2009 10:11 pm



Dit vind ik een zeer sfeervol gedicht, dat zijn geheimen niet zomaar prijsgeeft.

Woorden krijgen een nieuwe betekenis door de verrassende combinaties: 'omlijnde dagen, lichtende geluiden, goedmoedig huis'. Vooral dat laatste vind ik prachtig.



'De uren schuiven / naar duisternis', ja, zo zou ik het ook wel willen zeggen, van een tijdloze poëzie èn eenvoud, en met een schitterend enjambement.

Een gedicht om nog vaak te herlezen en nog veel in te ontdekken.



mira