Geplaatst: 01 jul 2008 08:37 am
PieterW schreef : Wat een mooi en tegelijk wat droevig stemmend gedicht. Het is inderdaad zo dat de reis- en vakantieromantiek nog op weinig plaatsen in zijn zuivere vorm is te vinden. Johanna Kruyt weet dit weer origineel te verwoorden. Prachtig!
Toerisme
Vanaf het viaduct zien wij de autoweg die recht
maar als je je wat bukt in flauwe bochten
door de avond gaat. Wind waait soms flarden licht
tussen de wolken door. Regen in ons gezicht.
Tot daar het romantische, zou ik zeggen, Pieter. Inderdaad, jammer genoeg bestaat dit eigenlijk niet meer.
Om wat toeristen komen doen wanneer dit eiland
zon belooft staan folders vol. Geen zee te hoog
die hen niet boeit al groeien dorpen dicht met
uitzichtloze huizen die niemand heeft bedoeld.
Ik heb mezelf nooit een toerist gevoeld, dat woord heeft voor mij niet echt nog een positieve betekenis. Eerder zoiets van (en dit met respect voor mensen die wel nog een "verantwoorde" vakantie nemen) zonneklopperij, achterlaten van afval, liefst net iet sjieker dan de buren hun vakantie, ...). Maar je kan ook niet alles op de toerist schuiven. De landen die wat "te bieden" hebben, zijn ook niet helemaal vrij te pleiten.
In lange rijen schuiven auto's aan, parel -
snoer van lampen , lijnen trekkend langs
de autobaan. Als een volleerde jager leg
je aan en schiet het wild dat ongemerkt
Als dit nog vakantie is, kan ik inderdaad maar tot het besluit van de laatste verzen van dit gedicht komen.
illusies doodt in ons bestaan : schoonheid ervaren
als een straf . We gaan naar huis , drukken de foto's af.
Rutger
______________
Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).
blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje
