Geplaatst: 10 jun 2008 04:28 pm
Zilveren vis (1)
Op de rug van de zee. We hoorden haar stem:
pas op, niet te ver, stroom trekt je mee.
We kenden bezorgdheid uit ons hoofd.
Wind sloeg water om ons heen.
Ze ving ons in haar blik, waste leugens
schoon. Haar rokten (sic) klapten in de wind
als zeilen van een boot. Zij zong
verlangen groot.
Wij zwommen om haar heen: zilveren school
die niemand vangen kon, en hoorden de echo:
pas op, niet te ver. Maar het water ging opnen
stroom trok ons mee.
(c)Johanna Kruit, Winterdagboek, december 2007, Doorgeverij Zinderend
Momenteel lees ik "Winterdagboek" van Johanna Kruit. "Zilveren vis (1)" is het openingsgedicht van de eerste cyclus van deze bundel. Hierbij alvast mijn eerste indrukken (van de hele cyclus).
Al onmiddellijk worden wij in deze eerste gedichtencyclus ondergedompeld in de natuur. Wij, mensen, worden zowel door haar verleid, als begeleid.
Deze vier gedichten bestaan telkens uit drie kwatrijnen, zonder vast rijmschema. Hier en daar treft men een enjambement aan.
Hoofdfiguren in deze gedichten zijn de zee (als verleidster), de maan ( als bewaarengel) en de mens.
De zee is verleidelijk gevaarlijk, en de maan waarschuwt ons hier voor :
pas op, niet te ver, stroom trekt je mee.
(Zilveren vis 1, vers 2)
Onze bewaarengel treffen wij in het eerste gedicht aan als weerspiegeling in het water,
Op de rug van de zee. We hoorden haar stem:
…
Wij zwommen om haar heem: zilveren school
die niemand vangen kon, …
(Zilveren vis 1, vers 1 en 9)
Men kan zich niet van de indruk ontdoen, dat de maan hier zowel fungeert als waarschuwende gids, als ook als element van verleiding :
… zwaaiden luid
en lachten om haar beeld. …
(Zilveren vis 2, vers 5-6)
De waarneming van de natuur is vooral auditief en visueel. Misschien lenen gehoor en zicht zich het beste tot het weergeven van het eeuwig cyclische :
… echo van jaren
op de rug van de zee.
(Zilveren vis 4, vers 11-12)
Rutger
_________________
Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).
blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje
