Peter Holvoet-Hanssen (ja)

Dit is erg goed geschreven, Dettie, maar voor mij is het meer een column dan een gedicht. Hoe denk jij erover?

Pieter

Ik kan zelden gelijk reageren op gedichten Pieter, ik kreeg deze (en andere gedichten) gisteren toegestuurd en omdat ik beloofd had er alvast een te plaatsen heb ik deze geplaatst. Ik moet het nog een paar keer goed lezen om een mening te geven.



Waarom vind jij het meer een column?



Dettie

Dettie schreef : Ik kan zelden gelijk reageren op gedichten Pieter, ik kreeg deze (en andere gedichten) gisteren toegestuurd en omdat ik beloofd had er alvast een te plaatsen heb ik deze geplaatst. Ik moet het nog een paar keer goed lezen om een mening te geven.



Waarom vind jij het meer een column?



Dettie

Er wordt te weinig sneeuw gemaakt. Soms nog in de

film, op een podium. De machines zijn zoek of heel

duur, denk ik. Maak ze goedkoop en dan is er nooit

gezeur over Witte Kerstmis. Overal en voor iedereen

het spinsel van witte vlokken. Tegen het lawaai.



Volgens mij is dit proza, Dettie. Origineel, redelijk geestig, maar proza.

De rest van het "gedicht" is af en toe poëtischer maar als totaal zie ik het toch meer als een column.

Pieter

SNEEUWMAKER



Er wordt te weinig sneeuw gemaakt. Soms nog in de

film, op een podium. De machines zijn zoek of heel

duur, denk ik. Maak ze goedkoop en dan is er nooit

gezeur over Witte Kerstmis. Overal en voor iedereen

het spinsel van witte vlokken. Tegen het lawaai.



Drinken mensen meer chocolademelk. Worden er

weer verhalen verteld. Dat maakt het winters leven

draaglijk en het oranje sneeuwlicht helder. Kwezels

zullen dansen, rochelpotten houden slijmjurken vast.

Ik zie het in mijn kristallen bol. Die zwarte snoet

wordt Zwarte Piet. Hij veegt het snot weg met zijn

mouw, zonder nostalgie: krijgt er sproeten van.



Ik hul de scharensliep in brokaat zonder tierlantijn.

Een tiaar op zijn zigeunerhoofd: krijgt engelenhaar.

Het licht in zijn ogen gloeit als in een oude jukebox.

De Perzische kat is verliefd op de knarsende viool.

De klok staat er stil van, ligt te snorren bij de stoof.



Plop, een sneeuwbal in de nek van de edelman.

En plop, eentje op de kont van de bakkersvrouw.

Vader en moeder schaatsen niet meer mee.

Waar is de orgelman? En waar is mijn slee?

Schemerschijn. Een uitgeputte hermelijn.

Ik moet de sneeuwmannen reanimeren.

Vals ijs pletten en massagraven dempen.



Schud mijn dons leeg van den hogen hemel neer.

Nu ben ik leeggeschud. Eindeloos moe.

Ik wacht op de markiezin van Orion.

Ver weg van de vossenjacht.

Kom sneeuw, dek mij toe.

Ik kan me wel voorstellen Pieter dat het overkomt als een soort column maar toch vind ik persoonlijk dit wel een heel knap gedicht.

De eerste strofe is al bijzonder. Niet zozeer de vorm maar wel het woordgebruik. Het woord spinsel kondigt aan: hersenspinsel, het verzinsel van de dichter.

Hij gaat over in de tweede strofe op dat verzinsel... als er sneeuw zou liggen dan... Drinken mensen meer chocolademelk. Worden er weer verhalen verteld. De dichter fantaseert daar verder op door, er komen allerlei sprookjesfiguren voorbij evenals de edelman en bedelman en vrouw holle die het kussen leeggooit. Maar tussendoor neemt hij Sinterklaas en kerst ook nog mee. (Zwarte piet en stukje uit een kerstliedje van den hogen hemel neer)

Maar alles is Schemerschijn. vals ijs.

De dichter is doodmoe, de sprookjeskoning uitgeput (hermelijn)

De dichter wacht op Orion, het sterrenbeeld dat in de winter heel goed te zien is ofwel de dichter wacht op de échte winter.

Sneeuw dek me toe, de dichter wil slapen... is zo moe.



Dit alles maakt dat ik het geen column kan vinden, er zit zoveel in dit gedicht, ik denk zelf nog veel meer dan ik nu noem. Persoonlijk vind ik het enorm knap wat de dichter gedaan heeft. Ik ben wel benieuwd wat jullie er over denken. hetzelfde? Anders? Totaal niet of wel met me eens?

vertel, vertel...



Dettie

Je hebt gelijk, Dettie, dat de volgende strofen veel poëtischer zijn. Hij beschrijft droombeelden die zoals altijd absurd zijn. Eerlijk gezegd begrijp ik die droombeelden niet als metaforen. Staan ze volkomen op zichzelf, zijn ze willekeurig?

Wat denk jij?

Pieter

Eigenlijk zeg ik niet dat de volgende strofen veel poëtischer zijn, Pieter. Ik vind dit gedicht in zijn geheel absoluut een gedicht en geen column.

Het begin is nog een situatieschets waar de dichter steeds verder op door gaat. Van de sneeuwmachine naar de mensen in de sneeuw, naar de chocolademelk en de 'gezelligheid' van de verhalen die erbij horen. Allerlei sprookjesfiguren en sprookjessituaties passeren Totdat de dichter weer terug gaat , weer ontwaakt en de realiteit ziet, vertelt. Nepsneeuw, nepijs, schijnwereld.



(Omdat we proberen in eenvoudige taal uit te leggen meld ik in het heel kort wat een metafoor is.

Een metafoor is een vorm van beeldspraak, waarbij twee of meer ongelijke betekenissen met elkaar worden verenigd in één nieuwe betekenis staat bij wikipedia.)



Waarom heb ik het volgens jou over allemaal metaforen Pieter? Ik noemde alleen de hermelijn omdat een koning altijd een mantel van hermelijn draagt en vrouw holle.



Maar ik ga dan nu maar even verder hardop denken.



kwezels zullen dansen - kwezels zijn zeeeeer vrome mensen, zullen dus in het echt niet dansen.



rochelpotten houden slijmjurken vast

spreekt voor zich denk ik



Ik zie het in mijn kristallen bol. Die zwarte snoet

wordt Zwarte Piet. Hij veegt het snot weg met zijn

mouw, zonder nostalgie: krijgt er sproeten van.



De aankondiging van het sprookje... (kristallen bol)

Zwarte Piet, onderdeel van het sprookje,

veegt met z'n mouw het snot weg.... dus ook het zwart (de nostalgie), gevolg zwarte stippen... sproeten. (de realiteit zonder nostalgie)



(ik ga nog verder maar klikte per ongeluk op ok)



Ik hul de scharensliep in brokaat zonder tierlantijn.

Een tiaar op zijn zigeunerhoofd: krijgt engelenhaar

Het licht in zijn ogen gloeit als in een oude jukebox.



Fantasie van de dichter. Een scharensliep (Een man die vroeger langs de deuren ging om scharen en of messen te slijpen) die in brokaat (zware zijden stof met zilver- of gouddraad) gekleed wordt en een tiaar (hoofddeksel van Perzische koningen; later drievoudige pauselijke kroon) op zijn hoofd krijgt.

Ik denk dat dit verwijst naar de drie koningen met name Caspar De betekenis en herkomst van die naam wordt verklaard vanuit het Perzische "kandschwar" wat schatbewaarder betekent.





De Perzische kat is verliefd op de knarsende viool.

De klok staat er stil van, ligt te snorren bij de stoof.



De Perzische kat ligt te snorren bij de stoof. Deze twee regels zullen ongetwijfeld ook ergens naar verwijzen (een sprookje, sprookjes?) maar ik herken ze niet.



Plop, een sneeuwbal in de nek van de edelman.

En plop, eentje op de kont van de bakkersvrouw.



Verwijzing naar het verhaal van koning Rudolf?



Hij gaf zich uit voor een soldaat des konings, welke mededeling een reeks woedende scheldwoorden over die bedelkoning ontlokte aan de bakkersvrouw. Ze eindigde ermee dat ze een pot water over hem en over de kolen uitgoot, zodat hij bijna stikte in wolken waterdamp. Haastig maakte de vorst zich uit de voeten, maar thuisgekomen zond hij wijn en eten aan de bakkersvrouw. Deze schrok hevig toen ze begreep wie ze op bezoek had gehad. Ze snelde naar het paleis en smeekte om vergiffenis. Rudolf liet haar nauwkeurig haar scheldwoor­den herhalen, tot vermaak van zijn gasten, en liet het daarbij.



Vader en moeder schaatsen niet meer mee.



Vader en moeder geloven niet meer in sprookjes?



Waar is de orgelman? En waar is mijn slee?



(verwijzend naar het gedicht/verhaal het kerstfeest is nabij? waarin een oude man - kerstman- met klingelende slee voorbij komt. Op de slee het kerstkindje en heel veel speel- en snoepgoed)



Schemerschijn. Een uitgeputte hermelijn.

Ik moet de sneeuwmannen reanimeren.

Vals ijs pletten en massagraven dempen.



Het is allemaal onecht, nep, schijn.



Schud mijn dons leeg - van den hogen hemel neer-.

Nu ben ik leeggeschud. Eindeloos moe.

Ik wacht op de markiezin van Orion.

Ver weg van de vossenjacht.

Kom sneeuw, dek mij toe.



Schud mijn dons leeg verwijst naar het spookje van vrouw holle

dons kan een metafoor voor sneeuw zijn.





van den hogen hemel neer



komt uit het kerstlied:



Nu zijt wellekome



Nu zijt wellekome, Jesu lieve Heer

Gij komt van alzo hoge, van al zo veer

Nu zijt wellekome uit de hoge hemel neer

Hier al op dit aardrijk zijt gij gezien nooit meer



dons-veer



van den hoge hemel neer



de rest spreekt voor zich denk ik.



Dettie

die nu gauw naar de boekenkant 'moet'