H.C. ten Berge (ja)

Ik vind het ook een schitterende analyse, Librije.

Om mij onbekende redenen :roll: kan ik de informatie niet vinden in de links die je geeft (over ten Berghe in KB en over het sneeuwwoordenverhaal). Zijn het de juiste links of ligt het aan mij?



Jouw interpretatie van de kajaks: dat het over de gestorvenen op weg naar een ander leven, was ook mijn interpretatie.



Wat ik me afvraag: gaat dit over een echte reis of een denkbeeldige? Maar mss. staat dat wel in de link die ik niet vind.



Groetjes. Tiba.

Ja, prachtig gedaan, Librije.



De links lukken ook bij mij niet, Tiba.



Overigens spreekt dit gedicht mij niet zo aan.

Dat steeds herhalen van de infinitieven, ongetwijfeld zeer bewust, maakt het voor mij eentonig. Te veel louter opsomming naar mijn smaak.



En staat dit gedicht op zichzelf, of maakt het deel uit van een groter geheel? Want ik zie geen echt 'einde'.



Nog een vraagje: is 'oog en oog staan' correct geciteerd?



mira

tiba schreef : Ik vind het ook een schitterende analyse, Librije.

Om mij onbekende redenen :roll: kan ik de informatie niet vinden in de links die je geeft (over ten Berghe in KB en over het sneeuwwoordenverhaal). Zijn het de juiste links of ligt het aan mij?



Groetjes. Tiba.

Er stond steeds een punt achter de links omdat het ook het einde van de zin was. Ik heb de punten weggehaald of er een spatie tussen gezet.



Dettie

Vonden jullie mijn gedachten bij het gedicht helemaal niets?

Librije schreef : Leuk, Dettie, die 7-pagina! Daar staat veel op.

Bv. dat 7 een geluksgetal is en de som van de heilige getallen 3 en 4.



Maar ik vond ook nog iets bij Sneeuwwoordenverhaal Zie: nl.wikipedia.org/wiki/Sneeuwwoordenverhaal

De linguïst Benjamin Lee Whorf gebruikte Boas' bewering om er zijn theorie van Linguïstische Relativiteit mee te illustreren: de belevingswereld van een individu wordt in hoge mate bepaald door de taal die hij tot zijn beschikking heeft. Om onbekende redenen breidde Whorf het aantal sneeuwwoorden uit tot 'minstens zeven'.

Het ging over de woorden die de Eskimo's voor verschillende soorten sneeuw zouden hebben. Daarna verwijzend zou de reiziger dus 7 verschillende vlokken sneeuw laten smelten. (Later ontstond het broodjeaapverhaal over tientallen woorden).

Dat wist ik niet. En dat verklaart natuurlijk meteen waarom zeven sneeuwvlokken smelten op de tong.

Op de tong zeven vlokken

in dovend middaglicht smelten



zijn tent gebukt naar binnen gaan

als de zon slaapziek wegzakt achter de wouden



liggend op zijn bladerbed

het smeulend vuur van berkebast aanblazend



door het rookgat

de witblauwe poolster bespieden

Het is najaar: het licht dooft al in de middag en als de zon ondergaat, kruipt de reiziger in zijn tent en gaat liggen op zijn natuurlijke bed van bladeren bij een vuurtje van berkenbast. Ook dat kan van alles betekenen: gewoon omdat dat dat voorhanden is in die streken en zelfs nat wil branden, maar er zijn ook andere verwijzingen. Zie: nl.wikipedia.org/wiki/Berk .

Bv.

De berk was een mysterieuze en een heilige boom van de Noorse volkeren. Bij de Kelten is de berk gewijd aan Bergha of Brigit, godin van het onderricht in de dichtkunst, waarzeggen, geneeskunst en smeedwerk.[/i]

Het smeulend vuur van berkenbast aanblazend : aanblazen doet me denken aan de inspiratie (zie de Grote Van Dale). Smeulend vuur van berkenbast: een gedicht dat vlak onder de oppervlakte van het bewustzijn ligt te broeien om geopenbaard te worden?

Het lijkt wel of er steeds in spirituele toestand verkeerd wordt.

Eerst de goddelijke paddestoel en nu vuur van berkebast. Het een het gevolg van het ander? Eerst de geest 'bewerken' waardoor een gedicht kan ontstaan?

Het is donker: de poolster verschijnt. De enige ster die vrijwel altijd op dezelfde plaats verschijnt. Een rustpunt, een zekerheid? Maar waarom bespieden?

Misschien bespieden omdat de ster door het rookgat gezien wordt. Alsof gekeken wordt door een sterrenkijker.

Morgen weer verder.

Librije.

Ben benieuwd. Je maakt er veel werk van Librije, echt geweldig!



Dettie



P.S.

Bij jouw link naar wikipedia over de berk staat o.a. deze tekst



De berk was een mysterieuze en een heilige boom van de Noorse volkeren. De geest van de berk was een rijpe vrouw die af en toe vanuit de wortels verscheen. Als een mens van haar melk dronk vertienvoudigde zijn/haar kracht. Bij de Finnen zat de wereldgeest als adelaar op de berk.



Omdat de dichter het over Finse meren heeft verklaart die adelaar misschien de latere tekst?

om de verre suizing van een vleugelslag



Hier is overigens de hele bundel te lezen



www.dbnl.org/tekst/berg025witt01_01/berg025witt01_01_0002.htm



---

Mira schreef:

Dat steeds herhalen van de infinitieven, ongetwijfeld zeer bewust, maakt het voor mij eentonig. Te veel louter opsomming naar mijn smaak.

Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Inderdaad: kwestie van smaak. Mij stoort het niet. Ik denk inderdaad dat het zeer bewust zo neergezet is: in combinatie met het eeuwige heden en om anderen aan te sporen: aanvliegen, scheepgaan, drijven, zuiveren van de zintuigen etc.



Dettie schreef:

Omdat de dichter het over Finse meren heeft verklaart die adelaar misschien de latere tekst?

om de verre suizing van een vleugelslag

Dat moet het zijn! Goed gevonden Dettie en ook bedankt voor de link naar de gehele bundel op de site van de DBNL. Daaruit blijkt dat het inderdaad oog IN oog moet zijn.

oog in oog staan met de witte wolven

van een korte dageraad

Van de witte wolven (arctische wolven) heb ik gelezen, dat ze veel kleiner zijn dan andere wolvensoorten, alleen in het hoge, koude, onherbergzame noorden voorkomen, geen natuurlijke vijanden hebben, behalve de mens, maar die waagt zich daar zelden.

Een mens die oog in oog staat met deze wolven heeft dus iets bijzonders bereikt door enorme inspanning en ontberingen. Maar het blijven wolven, die in staat zijn een mens te doden. De korte dageraad slaat dan op zowel letterlijk de korte dagen in het hoge noorden in de herfst/winter, als figuurlijk op het kortstondige leven van de mens, waarbij de wolven de aankondigers zijn van de dood. Vandaar slechts een droom van het eeuwige heden.

in heldere blijdschap de hemelse spijker

en stralende navel van zijn heelal gadeslaan

De roes is voorbij, de poolster, die vrijwel niet van plaats verandert, is als een spijker die de sterrenhemel vasthoudt en waar deze omheen draait. Stralend slaat op de ster, maar met navel heb ik meer moeite. De navel is een litteken, ontstaan bij het scheiden van moeder en kind. Zou het daar iets mee te maken kunnen hebben? Poolster is vrouwelijk, maar toch staat er ZIJN heelal. Gaat dat toch weer over de reiziger? Die de stralende navel van ZIJN heelal gadeslaat? Ik denk van wel omdat ook hier weer de infinitief gebruikt wordt. Slaat de navel dan op de doorgesneden verbinding, het ontbreken van een navelstreng?



Overigens vind ik het ritme, de alliteraties en het binnenrijm in deze strofe heel mooi. Maar dat is voor later.



Librije.

Even tussendoor...



Ik vond ook nog dit



De rol van de sjamaan is medische zorg te verstrekken en het voorzien in andere communautaire (=de gemeenschap betreffend) behoeften tijdens crisistijden door gebruik te maken van bovennatuurlijke middelen. De sjamaan communiceert op directe wijze met entiteiten op het "geestelijke vlak" om hun hulp te vragen om de behoeften van hun gemeenschappen te dienen. Zowel mannen als vrouwen kunnen sjamaan zijn, afhankelijk van culturele traditie.



Een sjamaan gebruikt vaak spirituele wegen om tot een extase, of hoger bewustzijn te treden om zo tot de geesten te treden. In tweede instantie wordt een geest opgeroepen met een (soms specifiek) ritueel dat kan bestaan uit een gedicht, een dans of zelfs het gebruiken van hallucinogenen.



Dettie