Mira schreef:
Dat steeds herhalen van de infinitieven, ongetwijfeld zeer bewust, maakt het voor mij eentonig. Te veel louter opsomming naar mijn smaak.
Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Inderdaad: kwestie van smaak. Mij stoort het niet. Ik denk inderdaad dat het zeer bewust zo neergezet is: in combinatie met het eeuwige heden en om anderen aan te sporen: aanvliegen, scheepgaan, drijven, zuiveren van de zintuigen etc.
Dettie schreef:
Omdat de dichter het over Finse meren heeft verklaart die adelaar misschien de latere tekst?
om de verre suizing van een vleugelslag
Dat moet het zijn! Goed gevonden Dettie en ook bedankt voor de link naar de gehele bundel op de site van de DBNL. Daaruit blijkt dat het inderdaad oog IN oog moet zijn.
oog in oog staan met de witte wolven
van een korte dageraad
Van de witte wolven (arctische wolven) heb ik gelezen, dat ze veel kleiner zijn dan andere wolvensoorten, alleen in het hoge, koude, onherbergzame noorden voorkomen, geen natuurlijke vijanden hebben, behalve de mens, maar die waagt zich daar zelden.
Een mens die oog in oog staat met deze wolven heeft dus iets bijzonders bereikt door enorme inspanning en ontberingen. Maar het blijven wolven, die in staat zijn een mens te doden. De korte dageraad slaat dan op zowel letterlijk de korte dagen in het hoge noorden in de herfst/winter, als figuurlijk op het kortstondige leven van de mens, waarbij de wolven de aankondigers zijn van de dood. Vandaar slechts een
droom van het eeuwige heden.
in heldere blijdschap de hemelse spijker
en stralende navel van zijn heelal gadeslaan
De roes is voorbij, de poolster, die vrijwel niet van plaats verandert, is als een spijker die de sterrenhemel vasthoudt en waar deze omheen draait. Stralend slaat op de ster, maar met navel heb ik meer moeite. De navel is een litteken, ontstaan bij het scheiden van moeder en kind. Zou het daar iets mee te maken kunnen hebben? Poolster is vrouwelijk, maar toch staat er ZIJN heelal. Gaat dat toch weer over de reiziger? Die de stralende navel van ZIJN heelal gadeslaat? Ik denk van wel omdat ook hier weer de infinitief gebruikt wordt. Slaat de navel dan op de doorgesneden verbinding, het ontbreken van een navelstreng?
Overigens vind ik het ritme, de alliteraties en het binnenrijm in deze strofe heel mooi. Maar dat is voor later.
Librije.