Geplaatst: 20 aug 2008 05:27 am
Carine schreef:
Misschien is het met poëzie zoals met elke kunstvorm: je wordt
geraakt door wat je leest of hoort of ziet. Ik vind poëzie de kern,
het essentiële, het fundament van elke vorm van kunst, zonder
poëzie blijft een schilderij een schilderij, het is de poëzie in de muziek die onze emoties en onze ziel raakt, zonder krijg je een leuk wijsje
of deuntje, poëzie kan je ook een fikse draai om je oren geven
vind ik, dat confronteren, verrassen, bevragen,
Ik ben het helemaal eens met wat je hier schrijft maar hier bedoel je met poëzie een gevoel wat moeilijk nader is te omschrijven (zoiets als een intense beleving), maar niet de kunstvorm, het maken en lezen van gedichten, waar ik een beetje over aan het filosoferen ben en waar het gedicht van Menno Wigman over gaat.
Carine schreef:
dat doet ons denk ik
altijd weer naar poëzie grijpen, het is misschien ook een manier om het
'onuitsprekelijke' (in al zijn betekenissen) toch een taal en vorm te geven.
Dit is een echt filosofische opmerking en deze raakt waarschijnlijk de kern; de lezer is niet tevreden met zijn eigen gedachten, zij/hij vindt dat zij/hij het “onuitsprekelijke” ergens anders moet zoeken. De dichter van tegenwoordig denkt misschien (jij zegt zelf ook misschien) dat hij dat onuitsprekelijke inderdaad kan verwoorden. Behalve dat hier een contradictie in zit (iets wat onmogelijk is kun je ook niet mogelijk maken) krijgt hij meteen concurrentie van de andere kunsten: de muziek, de beeldtaal (schilderkunst, fotografie, film), de dans en mimische kunst en het concrete voelen, wat niet als kunst wordt gezien maar eerder een levenskunst die is aangeboren. (ik bedoel zowel het geestelijk als het lichamelijk voelen, die volgens mij geen van beide echt te beschrijven zijn, maar we hebben hier woorden voor gevonden die enigszins aangeven wat we bedoelen, zoals geluksgevoel, weemoed, gevoel van leegte, stekende pijn, doffe pijn enz. Je hebt er wel een woord voor maar het beschrijft niet echt wat je voelt, zoals je een woord hebt voor een kleur maar dat is ook geen beschrijving).
(Ik moet hier wel opmerken dat ik het over moderne dichters heb; de traditionele dichters, zeg die van voor 1950, en de vele dichters die dat tegenwoordig nog doen, schreven en schrijven in begrijpelijke taal, al dan niet op rijm en in een mooie versvorm gegoten wat ze kwijt wilden, wat tot zowel tevredenheid bij de dichter als de lezers leidde en leidt.)
Deze gedichten geven dus niet de frustratie waarover Menno Wigman schrijft in zijn gedicht hierboven.
Een makkelijke oplossing zou zijn deze “moeilijke” gedichten niet meer te lezen en tevreden te zijn met de begrijpelijke dichters. Maar die min of meer “onbegrijpelijke dichters” blijven me intrigeren en bezig houden. Ik geef een paar voorbeelden: (van complete gedichten)
Geplaatst: Zo feb 19, 2006 22:52 Onderwerp:
Overvloed
We kwamen binnen van tussen de overvloed
aan karmozijnrood geworden bladeren,
in ons hoofd dampte Gregoriaans op tussen de fado.
Geen wespen die dansten op de levenslange keukentafel,
geen muren die verbleekten nu het andermaal in onze ogen waaide.
Voor het eerst werden we onder de voet gelopen door een spinnend voornemen:
dat ik een handschrift zou aannemen als het eelt op Iris' voetsporen,
dat jij zou veinzen dat je wist waarin je voortaan wilde geloven.
Op dat eigenste moment fotografeerden we.
De druppels bloed tegen ons verhemelte, onze naakte ogen.
Sacha Blé uit: Onder de pijnbomen, Lannoo, 2004
Geplaatst: Zo mrt 13, 2005 20:55 Onderwerp: Remco Ekkers
Pasen
Terwijl het zo lang duurt gaat
het toch steeds voorbij als passie-muziek,
die herhaald stroomt en stroomt tot het stil is.
De dag begint, de klok tikt
postzegels worden gestempeld de brief bezorgd
en je woont al niet meer bij het water.
Zoals je hangt in de lucht gesprongen,
aan de parachute
razend snel nader je de aarde.
Kerstmis? Het is al Pasen.
Remco Ekkers uit: Het gras vergeten, Meulenhoff 1991
Laat ik eerlijk zeggen dat ik een halfjaar geleden een hekel had aan dit soort gedichten; nu kan ik een langer naar zitten kijken en er een beetje over mijmeren wat de dichter allemaal bedoelt. En je kunt zelf een hoop aanvullen. Ik heb overigens geen idee of dit goede gedichten zijn. Misschien heb ik de ziekte waar Benno Wigman over schrijft.
Carine schreef:
Als afsluiter, omdat het zondagavond is en ook om een beetje te
relativeren een tekstje van enkele jaren geleden:
Laten we het venster sluiten,
vrienden worden
of oud
de dingen vergeten
en de woorden
ach, de woorden
misschien moeten we
ze omzichtig
weer buitenvegen.
groetjes en prettige week , Carine
Laten we vooral de woorden niet buitenvegen, Carine, misschien worden ze juist belangrijker bij het slijten der jaren. En dat buitenvegen van woorden doet me ook een beetje denken aan het wegsuffen achter de geraniums.
Pieter
P.S. Meteen ook maar een nieuw onderschrift geplaatst. P.
Sorry, dat ik je zo lang op mijn antwoord liet wachten. Maar het is een moeilijk onderwerp en ik had het nogal druk.
Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre
