Filosoferen over poëzie

Geplaatst: 21 nov 2008 06:30 pm



Ik kom mijn belofte niet na en ga niet verder met Pierre Kemp. Het was een sympathiek dichter maar haalt niet de sombere diepgang van Paul Snoek en bovendien ben ik er niet in geslaagd een bundeltje van Kemp te bemachtigen terwijl ik er wel een heb van Snoek: Welkom in mijn Onderwereld. Van de 27 gedichten in deze bundel gaan er 20 over verdriet en eenzaamheid en ze zijn somber van stemming.



Pieter

---

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 21 nov 2008 11:37 pm



Pierre Kemp en Paul Snoek... is inderdaad een wereld van verschil.

De gedichten van Pierre Kemp zijn makkelijk te begrijpen, meestal licht van toon, vol licht, kleur en zon, alhoewel... bij nader toezien... niet alles is licht en zon, daarin ook: verdriet, twijfels, tragiek, soms verscholen, dus niet alles is licht en blijheid! Maar ik ben geen specialist.

Paul Snoek is totaal anders. Veel hermetischer, inderdaad. De eerste gedichten die ik van hem las waren: "Een zwemmer is een ruiter" en "Totem" (hoe "piep" was ik toen!!!). Vooral het laatste maakte indruk. Het was een ongekend geluid! Zo vernieuwend! Sindsdien heb ik hem wel wat gevolgd. De bundel 'welkom in mijn onderwereld' heb ik niet. Van wat ik over hem las (en ook van hem las) herinner ik me o.a. dit: deze dichter maakte, hoe jong gestorven ook, een hele evolutie in zijn dichterschap door (mede door zijn turbulent leven), ik vermoed dat de klankkleur van iedere bundel niet dezelfde is, ik heb niet de afzonderlijke.



Tiba.

Geplaatst: 22 nov 2008 10:35 am



Mooie vergelijking van deze twee dichters. Wat ook vermeldenswaard is: ze waren allebei kunstschilder. Pierre Kemp heeft op het laatst van zijn leven inderdaad nogal wat sombere gedichten gemaakt, o.a. door een oogkwaal die hij kreeg. Bijvoorbeeld:



Dromend zulk blauw



Als ik nog lang naar dat blauw blijf kijken

mis ik mijn trein,

maar om zulk blauw zonder gelijke

moet het zo zijn.

Treinen kan ik nog vaak betreden,

maar deze straling zal ik misschien

in al zijn innigheid na heden

bij leven niet meer zien.



Pierre Kemp



Pierre Kemp heeft dat spontane dichterschap dat je ook bij Slauerhof en Achterberg tegenkomt. Het lijkt of ze het zo uit hun mouw schudden en er verder niet veel meer aan doen.

Paul Snoek heeft dat ook wel een beetje maar probeert wat "literairder" te werk te gaan. Ik heb net zijn biofgrafie nog eens gelezen; hij had een veelbewogen leven en werd op het eind van zijn leven manisch-depressief. Ik heb de indruk dat veel dichters daaraan geleden hebben,

veel gedichten zijn somber en weemoedig. Maar je vindt er (in het algemeen) niet de verschrikkingen in van het dramatisch, realistisch proza of de realistische films. Misschien dat ik daarom veel meer poëzie lees dan modern proza of naar moderne films kijk. In poëzie kun je ook gemakkelijker humor kwijt.



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 03 jan 2009 10:51 am



Soms voltrekt zich bij het lezen van een gedicht een wonder. Het brengt precies onder woorden waar je zelf nog geen woorden voor hebt. Het overkwam Chrétien Breukers een eerste keer toen hij zestien was en het overkwam hem ook onlangs, bij het lezen van een gedicht van Paul Verbruggen.



Dit is de inleiding van een artikel bij literatuurplein.

www.literatuurplein.nl/mededeling.jsp?medId=1



Hebben jullie dat ook? Dat jullie een gedicht zo treffend vinden?

Dat een gedicht exact zegt wat je zelf niet kan zeggen?



Dettie

Geplaatst: 03 jan 2009 10:57 am



Dat is volgens mij het wezen van poëzie; jammer dat er maar weinig gedichten zijn waar je je eigen wezen in terugvindt. Maar dat kan aan mij liggen.



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre