interpretaties en vragen
Iedere lezer mag doen met zijn gedichten wat hij wil. Er bestaat niet één lezing, laat staan alleen Jan Baekes eigen lezing.
‘Sommige lezers vinden dat niet prettig. Ze zeggen: 'Ik las er dat en dat in' en dan zeg ik: 'Goh, wat een bijzondere lezing!' En dan zeggen ze: 'Heb ik het verkeerd begrepen? Vind je dat niet erg?' Nee, dat vind ik helemaal niet erg. Doe er maar mee wat je wil.’ (citaat Jan Baeke)
‘Evenzo vind ik het een kwaliteit als een gedicht je met vragen achterlaat. Ik ben niet zo geïnteresseerd in de antwoorden op alle vragen van het leven. Ik verlang van kunst in het algemeen dat er vragen worden opgeworpen. Twijfel is een goede remedie tegen de schijn van zekerheid.’ (citaat Jan Baeke)
Dit bovenstaande is wat Grada al eerder schreef.
Voor mij heeft Jan Baeke bereikt dat dit gedicht door mijn hoofd is blijven spoken, ook na het uitvoerig bekijken en bespreken van enkele Leestafelleden.
Dat geldt ook voor het gedicht De rivier van Anna Enquist
car.messageboard.nl/38686/viewtopic.php?p=10976#10976
en het gedicht Het huwelijk van Paul Claes
car.messageboard.nl/38686/viewtopic.php?p=9088#9088
Het ongrijpbare maakt kennelijk dat je een gedicht niet vergeet. Eenvoudige gedichtjes op rijm vergeet je ook niet snel maar dan is het meer door het ritme dan door de inhoud. De bovenstaand genoemde gedichten gaan dieper, het lijkt een zoeken naar het ongrijpbare, onbenoembare. Kan een mens wel verwoorden wat er precies in zijn/haar hoofd omgaat? Volgens mij proberen deze dichters dat te benaderen. Dat maakt hen voor mij ook zo boeiend.
Dettie
die toch vaak wel wil begrijpen maar ontdekt dat het ongrijpbare erg (meer?) boeit.
