Geplaatst: 12 mei 2008 08:43 pm
Baucis
Zo oud mijn rimpelbast waarnaar
hij met zijn takken tast, maar mij
vindt hij hier niet, een linde slechts.
Een eikenboom is hij, zijn lijf verstijfd
geen kus, geen woord verlaat zijn stam.
Mijn droge huid mijn hunkerend blad
raken hem niet - oh, voelde ik één ogenblik
zijn warmte nog, zijn oude hand.
Te midden van verdronken land staan wij
geen dood gezien, toch niet meer mens.
Was dit nu onze wens, dit houten staan
voorgoed voor zich?
Marjoleine de Vos
Uit: Zeehond graag
Van oorschot 2000
Hier staat het verhaal over Baucis en Philemon
nl.wikipedia.org/wiki/Philemon_en_Baucis
Dettie