Griekse mythen en poëzie

Geplaatst: 23 aug 2007 09:27 pm



Interessant Pieter, wat je zegt over de mogelijke rivaliteit van de vader tegenover de zoon. Ik moet het eens laten bezinken.



Zeker heeft Claus een nogal zwarte kijk op de mens in zijn 'ontblote' hoedanigheid. Dat merk je altijd weer in zijn werk, toneelstukken, romans, gedichten, essays...

Nou ja, daar heeft hij toch ook gewoon gelijk in.

Daarnaast proef je ook zijn betrokkenheid en liefde.

En gewoon mooi van stijl en taalkunstig!

Alleen dat al verwarmt je hart: de troost van de schoonheid tegenover de barbarij van het bestaan.



Grada

_________________

'Do you think it's a whoozle?'

Geplaatst: 24 aug 2007 05:47 am



Ik ben het helemaal met je eens, Ariadne, Claus is een groot en veelzijdig dichter en schrijver. Ik begin trouwens wat raadselachtige gedichten steeds leuker te vinden, ze lijken meer op het leven zelf. Het gedichtje van Willy Spillebeen vind ik trouwens ook niet slecht, al is dat volkomen duidelijk.



Mooie dag, Pieter

Geplaatst: 12 mei 2008 08:26 pm



Wij waren zestien



Wij waren zestien jaar en spelden traag Aeneas’

avonturen. Over hoe winden plots opstaken

en schepen uit hun koers raakten,

over velden aan de overkant van een rivier

waar men een levend mens maar zelden toelaat,

over verlaten vrouwen, oorlogen en tweegevechten.



Wij waren zestien jaar en door de vensters

van het hoge klaslokaal scheen de zon.

En om vier uur stond aan de schoolpoort

de jongen die gedurfd had je te kussen.

En alles over winden die plots opstaken,

schepen die uit hun koers raakten

werd in een boekentas gestoken, weggeschoven

om de armen vrij te hebben en lichthartig

om hem heen te slaan.

Wij zouden elkaar nooit verlaten,

wij hadden geen oorlog om naartoe te gaan.



Jo Govaerts

Uit: Apenjaren

(Van Halewyck, 1998)



Geplaatst in het kader van het thema klassieke litertauur



Dettie

Geplaatst: 12 mei 2008 08:33 pm



Odysseus tot Penelope



Ach, weef en zing,

Tot ik dat uiterst oord vergete,

Waar stil de witte nevel hing

Op 't stroomloos nat der bleeke Lethe;

Dat ik den weg niet weder wete

Naar 't kilst van mijn herinnering,

Ach, weef en zing.



Ja, zing en weef,

Opdat Uw sluier 't heir der schimmen

Bont met zijn beeldenspel omzweef;

Bedek het bloed, waar zij naar grimmen,

Verberg hun ritslend nederklimmen,

Als blaadren in een najaarsdreef;

Ja, zing en weef.



Ach, weef en zing,

Toen over de affodillenweide

Mijn doode moeder tot mij ging,

Voelde ik een windzucht langs mij glijden,

Terwijl ik de armen openbreidde,

En 't bleek slechts lucht wat ik omving,

Ach, weef en zing.



Ja, zing en weef,

Hoe schrikklijk Ajax mij vervaarde,

Hoe droef Achilles toeven bleef,

En klaagde: eer mocht ik, weer-gebaarde,

De zoon zijn van een slaaf op aarde,

Dan dat ik hier als heerscher leef;

Zing dit, en weef.



Neen, kan Uw hand

Geen tweede wereld op doen kleuren

Uit dezer draden teer verband,

Waar de gestorvne, na zulk treuren,

Zich moegezwommen op mag beuren,

En reidanst over 't zonnig strand?

Weef dan dit land.



Aart van der Leeuw

Verhalen en Verzen.

Amsterdam; Meulenhoff; 1951

Geplaatst: 12 mei 2008 08:43 pm



Baucis



Zo oud mijn rimpelbast waarnaar

hij met zijn takken tast, maar mij

vindt hij hier niet, een linde slechts.

Een eikenboom is hij, zijn lijf verstijfd

geen kus, geen woord verlaat zijn stam.

Mijn droge huid mijn hunkerend blad

raken hem niet - oh, voelde ik één ogenblik

zijn warmte nog, zijn oude hand.

Te midden van verdronken land staan wij

geen dood gezien, toch niet meer mens.

Was dit nu onze wens, dit houten staan

voorgoed voor zich?



Marjoleine de Vos

Uit: Zeehond graag

Van oorschot 2000



Hier staat het verhaal over Baucis en Philemon



nl.wikipedia.org/wiki/Philemon_en_Baucis



Dettie

Geplaatst: 12 mei 2008 08:52 pm



Mooi gedicht van Marjoleine de Vos.



Tiba.