tiba schreef : mijn huis: zou het nooit groter geweest zijn dan mijn hoofd
en niet dikker dan het vlies van mijn huid
hoe ik loop over smalle planken
met het huis in mijn doorzichtige hand
Pieter schreef:
Mira: inderdaad surrealistisch, maar heeft het ook betekenis? Of moet je het aanvoelen? De laatste regels gaan mijn begrip te boven.
Je haalt er meteen de moeilijkste regels uit, Pieter :roll: . Ik denk dat het moeilijk is dit uit te leggen, ja eerder een aanvoelen.
Toch ga ik een poging wagen om uit te leggen wat ik daarbij voel, op gevaar af natuurlijk dat ik volledig op het verkeerde spoor zit, want ik heb het gedicht nog maar enkele keren, en dat is soms te weinig.
Eerst wil ik nog zeggen dat ik dit heel boeiende gedichten vind, en dat het een genoegen is deze dichter te leren kennen.
Over die laatste regels nu, een poging:
- De dichter denkt terug aan het huis van zijn kinderjaren
- In de 1ste, 2de en 3de strofe heeft hij het over dingen die hij beleefd heeft, en over gebeurtenissen die hij heeft horen vertellen (het verleden dat over de drempel strompelde)
In de 1ste strofe noemt hij het "mijn huis, het kleine".
Het is dus een klein huis. In zijn herinnering????
En nu die laatste versregels:
mijn huis: zou het nooit groter geweest zijn dan mijn hoofd
en niet dikker dan het vlies van mijn huid
hoe ik loop over smalle planken
met het huis in mijn doorzichtige hand [/quote
Laatste strofe: het huis is samengebald in zijn hand. Het zou kunnen betekenen: van mijn "huis" (de dingen uit het verleden) is er zo weinig over dat ik het kan samenballen in mijn hand.
Die hand is doorzichtig = de dingen zijn duidelijk??? (Voor wie: voor de dichter? of ook voor de omgeving?). Of: iedereen kan het zien? Nou ja, dit is maar een poging, het woord 'doorzichtig' intrigeert me.
"hoe loop ik over smalle planken"
over smalle planken lopen is moeilijk, men moet zijn evenwicht kunnen bewaren.
Ik heb de indruk dat de dichter daarmee het "nu" bedoelt.
"nu" loop ik op smalle planken met mijn huis in mijn doorzichtige hand.
Waarheen loopt de dichter, vraag ik me af. Naar de toekomst met in zijn hand het huis van zijn kindertijd? Een huis dat zoveel betekent voor hem, maar waarvan hij wellicht meer wil bewaren?
Dit was zomaar een poging.
Vragen die ik me (o.a.) daarbij stel:
- waarom zegt de dichter: zou het nooit groter geweest zijn, ipv bv.: ooit? Deze vraag houdt al een ontkenning in.
- wat me opvalt: de dichter spreekt over "mijn huis, het kleine", meestal is het andersom. Wanneer men schrijft over het huis uit zijn kindertijd is dat meestal niet klein, want dat merkt men pas achteraf bij een terugkeer (ja mss is het nav daarvan geschreven?).
Maar het kan ook zijn dat ik een en ander nog niet goed gevat heb....
Dit was het voor nu.
Tiba.
Nogmaals bedankt, Tiba, en ik heb de raad van Mira om jouw moedige uitleg te gebruiken, opgevolgd.
Tiba schreef:
En nu die laatste versregels:
mijn huis: zou het nooit groter geweest zijn dan mijn hoofd
en niet dikker dan het vlies van mijn huid
hoe ik loop over smalle planken
met het huis in mijn doorzichtige hand
Een poging:
- met je hoofd denk je, in je hoofd zitten je herinneringen
- met je huid voel je
Misschien vraag de dichter zich af: was er ooit meer (groter) dan wat ik mij herinner en wat ik nog voel?
Pieter:
Mijn voorzichtig commentaar:
Behalve voor herinnering kan "hoofd" ook staan voor rationeel denken maar ook voor fantasie, dus voor vervorming van de herinnering. De "huid" kan denk inderdaad alleen maar duiden op voelen.
De dichter vraagt zich misschien af of zijn herinnering wel deugt; en kan hij ook zijn gevoel van vroeger vervormd hebben?
Tiba schreef:
hoe ik loop over smalle planken
met het huis in mijn doorzichtige hand
Laatste strofe: het huis is samengebald in zijn hand. Het zou kunnen betekenen: van mijn "huis" (de dingen uit het verleden) is er zo weinig over dat ik het kan samenballen in mijn hand.
Die hand is doorzichtig = de dingen zijn duidelijk??? (Voor wie: voor de dichter? of ook voor de omgeving?). Of: iedereen kan het zien? Nou ja, dit is maar een poging, het woord 'doorzichtig' intrigeert me.
"hoe loop ik over smalle planken"
over smalle planken lopen is moeilijk, men moet zijn evenwicht kunnen bewaren.
Ik heb de indruk dat de dichter daarmee het "nu" bedoelt.
"nu" loop ik op smalle planken met mijn huis in mijn doorzichtige hand.
Waarheen loopt de dichter, vraag ik me af. Naar de toekomst met in zijn hand het huis van zijn kindertijd? Een huis dat zoveel betekent voor hem, maar waarvan hij wellicht meer wil bewaren?
Dit was zomaar een poging.
Pieter: geen slechte poging: de smalle planken kunnen wijzen op slecht evenwicht, weinig houvast, zijn herinneringen zijn vaag, vervormd.
Het woord "doorzichtig" doorzie ik nog niet. Als het zou duiden op duidelijk is het in tegenspraak met de onzekerheid die jij en ik eerder vermoedden.
Zover mijn poging.Hg. Pieter
Het toevoegen van het vraagteken hoefde van mij eigenlijk niet, ik las de regels al met een vraagteken erachter, in tegensteling met Dettie. Maar de regels worden er bij nader inzien wel duidelijker door. Pieter
