Jabik Veenbaas

Een veelzijdig mens zoals te lezen is op de site.



www.poezie-leestafel.info/jabik-veenbaas



Ik wens jullie veel genoegen met de gedichten van Jabik Veenbaas



Dettie

Van deze, mij onbekende dichter, dit gedicht naar hier gehaald.

Zijn verzen maken al dadelijk indruk!

mijn huis





nog denk ik terug aan mijn huis, het kleine, een

zomeravond en een zandbak, stekelbaarsjes

in een weckfles, buurmans radijzen



en aan de doden die hier woonden,

met hun zachte lippen en hun ogen vol onmacht: een

jongen die de sloot inliep, een vrouw die

viel het bloed vloeide zomaar door

mijn kamer



het verleden dat over de drempel strompelde, zwaar

bewapende soldaten, een veldheer die het oosten

veroverde, bommen op een stad. of eerder nog:

zonnestelsels die ontstonden (een vage

herinnering), sterren die hun eerste licht

smeten het vuur smeult nog na in mijn

open haard



mijn huis: zou het nooit groter geweest zijn dan mijn hoofd

en niet dikker dan het vlies van mijn huid



hoe ik loop over smalle planken

met het huis in mijn doorzichtige hand







Jabik Veenbaas

Uit: De zon, het smalle bed, mijn lichaam

Uitg. Contrabas juli 2009

De kinderjaren, de oorlog, de dood, prangend weergegeven in dit gedicht.

Het einde is surrealistisch, zoals misschien ook het verleden was?



Een gedicht om vaak te herlezen, en niet alleen om er dieper in door te dringen, ook om de schoonheid ervan te proeven.



mira

mijn huis: zou het nooit groter geweest zijn dan mijn hoofd

en niet dikker dan het vlies van mijn huid



hoe ik loop over smalle planken

met het huis in mijn doorzichtige hand







Jabik Veenbaas

Uit: De zon, het smalle bed, mijn lichaam

Uitg. Contrabas juli 2009



Mira schreef:



De kinderjaren, de oorlog, de dood, prangend weergegeven in dit gedicht.

Het einde is surrealistisch, zoals misschien ook het verleden was?



Een gedicht om vaak te herlezen, en niet alleen om er dieper in door te dringen, ook om de schoonheid ervan te proeven.



mira



Mira: inderdaad surrealistisch, maar heeft het ook betekenis? Of moet je het aanvoelen? De laatste regels gaan mijn begrip te boven.

Hg. Pieter

mijn huis: zou het nooit groter geweest zijn dan mijn hoofd

en niet dikker dan het vlies van mijn huid



hoe ik loop over smalle planken

met het huis in mijn doorzichtige hand



Pieter schreef:

Mira: inderdaad surrealistisch, maar heeft het ook betekenis? Of moet je het aanvoelen? De laatste regels gaan mijn begrip te boven.

Je haalt er meteen de moeilijkste regels uit, Pieter :roll: . Ik denk dat het moeilijk is dit uit te leggen, ja eerder een aanvoelen.

Toch ga ik een poging wagen om uit te leggen wat ik daarbij voel, op gevaar af natuurlijk dat ik volledig op het verkeerde spoor zit, want ik heb het gedicht nog maar enkele keren, en dat is soms te weinig.



Eerst wil ik nog zeggen dat ik dit heel boeiende gedichten vind, en dat het een genoegen is deze dichter te leren kennen.



Over die laatste regels nu, een poging:



- De dichter denkt terug aan het huis van zijn kinderjaren



- In de 1ste, 2de en 3de strofe heeft hij het over dingen die hij beleefd heeft, en over gebeurtenissen die hij heeft horen vertellen (het verleden dat over de drempel strompelde)



In de 1ste strofe noemt hij het "mijn huis, het kleine".

Het is dus een klein huis. In zijn herinnering????



En nu die laatste versregels:

mijn huis: zou het nooit groter geweest zijn dan mijn hoofd

en niet dikker dan het vlies van mijn huid



hoe ik loop over smalle planken

met het huis in mijn doorzichtige hand

Een poging:

- met je hoofd denk je, in je hoofd zitten je herinneringen

- met je huid voel je



Misschien vraag de dichter zich af: was er ooit meer (groter) dan wat ik mij herinner en wat ik nog voel?

Laatste strofe: het huis is samengebald in zijn hand. Het zou kunnen betekenen: van mijn "huis" (de dingen uit het verleden) is er zo weinig over dat ik het kan samenballen in mijn hand.

Die hand is doorzichtig = de dingen zijn duidelijk??? (Voor wie: voor de dichter? of ook voor de omgeving?). Of: iedereen kan het zien? Nou ja, dit is maar een poging, het woord 'doorzichtig' intrigeert me.



"hoe loop ik over smalle planken"

over smalle planken lopen is moeilijk, men moet zijn evenwicht kunnen bewaren.

Ik heb de indruk dat de dichter daarmee het "nu" bedoelt.

"nu" loop ik op smalle planken met mijn huis in mijn doorzichtige hand.



Waarheen loopt de dichter, vraag ik me af. Naar de toekomst met in zijn hand het huis van zijn kindertijd? Een huis dat zoveel betekent voor hem, maar waarvan hij wellicht meer wil bewaren?



Dit was zomaar een poging.



Vragen die ik me (o.a.) daarbij stel:

- waarom zegt de dichter: zou het nooit groter geweest zijn, ipv bv.: ooit? Deze vraag houdt al een ontkenning in.

- wat me opvalt: de dichter spreekt over "mijn huis, het kleine", meestal is het andersom. Wanneer men schrijft over het huis uit zijn kindertijd is dat meestal niet klein, want dat merkt men pas achteraf bij een terugkeer (ja mss is het nav daarvan geschreven?).

Maar het kan ook zijn dat ik een en ander nog niet goed gevat heb....

Dit was het voor nu.



Tiba.

Pieter zei:

Mira: inderdaad surrealistisch, maar heeft het ook betekenis? Of moet je het aanvoelen? De laatste regels gaan mijn begrip te boven.

Hg. Pieter

Ik ben ervan overtuigd dat versregels altijd 'betekenis' hebben (we hebben het hier nu niet over zuiver klankenspel), de dichter weet wat hij schrijft!!!

Grada heeft hier ooit schitterende dingen over gezegd, voor mijn tijd.

Ik begrijp wel dat je wat reactie wou uitlokken.

Tiba heeft een dappere poging tot verduidelijking ondernomen .

Ik moet dat nog grondiger bestuderen.



Ik zie vooral ook een verband tussen:



en niet dikker dan het vlies van mijn huid

en

met het huis in mijn doorzichtige hand



Het beeld van de doorzichtige hand sluit aan bij dat andere vers, denk ik.



mira

Allebei hartelijk dank voor jullie uitgebreide commentaar. Ik ga er diep over nadenken. Diepzinnig die dichters en lezeressen!

Pieter