Ook ik vind het een moeilijk gedicht, maar ik heb het gevoel, dat Dettie een ingang heeft gevonden. Het oude leven wordt afgeschud.
Misschien wijst ongenaakbaarheid wel op een soort van bevrijding: niet langer in de ban van gevoelens als onstilbaar verlangen, reikhalzend, dorstig dongen?
Dan is het geen troost te weten wat de anderen ermee doen, maar een opluchting. Darwinistisch gezien: een beter toegerust mens worden door je te ontdoen van deze belemmerende gevoelens.
Ik roep ook maar wat..........
Ik denk dat ook de titel: Gave een rol speelt: daar kan zowel een gift ( het weggeven) mee bedoeld zijn, als een goede, aangeboren eigenschap of kunde.
Librije.
Ik ben nog steeds aan het nadenken Librije. Helemaal na jouw reactie.
Misschien is het wel wat jij zegt. Een meer in het nu leven en niet meer al die (onbereikbare?) verlangens hebben.
Opgelucht zijn dat al die onrustige gevoelens weg zijn.
toen was ik niets meer dan een lang verlaten,
een ongenaakbaarheid
Maar ik vind 'een lang verlaten' en 'ongenaakbaarheid' wel negatief klinken, het is ontoegankelijk zijn. Het klinkt meer als zelfbescherming, niet meer geraakt willen worden.
Ik moet nog maar verder nadenken hierover.
Dettie
