Jabik Veenbaas

Nou Dettie, toch jammer dat je zo weinig tijd aan de poëzie afdeling besteedt, dat blijkt een duidelijk gemis. Had ik maar zoveel tijd om op al je opmerkingen in te gaan, en op die van de anderen natuurlijk.

En nooit die heimwee naar de ziel.

waar doe me dat toch aan denken?

Ik ben gek op paradoxen en de zin: "En nooit die heimwee naar de ziel"

is zo'n paradox. Hoe kun je überhaupt weten dat er zoiets als heimwee naar de ziel kan bestaan als je hem nooit gevoeld hebt. Dan moet je gehoord hebben van anderen, dat is een van de twee mogelijkheden. Ik heb nooit mensen ontmoet die heimwee naar de ziel hadden, en het ook nooit ergens gelezen. De tweede mogelijkheid is dat hij de mogelijkheid van het bestaan van die heimwee heeft verzonnen.



Waar doet me dat aan denken? Misschien toch Spielerei, Tiba, het spelen met gedachten?



Pieter

Hoe kun je überhaupt weten dat er zoiets als heimwee naar de ziel kan bestaan als je hem nooit gevoeld hebt.



Als het een molecule of atoom is die 'spreekt' in dit gedicht dan kan hij/zij alles geweest zijn. Dus ook iets met een ziel. Ik denk dat hij/zij daar geen heimwee naar heeft. die heimwee is er niet.

Was ik maar weer een steen, verzucht die molule/atoom, daar is wel heimwee naar.



Groetjes

Dettie

Even een late reactie.

Dettie heeft een prachtige bijdrage geleverd. Het gedicht gaat hier duidelijk over het ontstaan van (alle?) leven. Een molecule lijkt me een plausibele verklaring.

Dimitri Verhulst noemde het 't. Daar deed dit gedicht me direct al aan denken.



Tiba's opmerking over 'die heimwee' lijkt me eerder een grammaticale vraag. Heimwee is onzijdig in Vlaanderen: het heimwee. 'die' kan dus niet; nogal wat woorden hebben echter 2 geslachten, en in Nederland maakt men héél veel mannelijk (de koe, hij heeft melk etc.). Dat beweert men tenminste op school in het zuiden.



Los daarvan: heeft de dichter misschien een bepaald citaat, auteur, filosoof in gedachten?

Vandaar misschien: 'waar doet het me toch aan denken?', heel misschien.



'Denken aan de tijd dat hij geen ziel had', zoals Dettie schrijft, lijkt me een eigenaardige verklaring. Daar volg ik niet goed.

Ook Pieter kan ik niet goed volgen.



Het laatste woord over dit gedicht is nog niet gezegd .



mira

Ik denk dat hij met het woordje die, 'dat soort heimwee' bedoelt.

Dat soort heimwee, het verlangen naar een ziel, heeft de molecule/atoom niet.



De molecule denkt terug aan de voorbije tijd.

Zich opofferen als de uitgestorven dodo wil hij niet.

Hij was zelfs ooit deel van een schubbig reptiel-(prehistorie).

Hij heeft wel heimwee naar de tijd dat hij steen werd. Eerst het trotse stollen, dan het vadsige liggen enz. (de oorsprong, het begin van de aarde)



Dettie

Als je als dichter verplaatst in een eiwitmolecuul geef toch je de gevoelens en/of gedachten van jezelf weer; als de dichter het over die (Nederlands) of dat (Vlaams) heimwee heeft beeldt hij zich een gevoel in, waarvan hij in dezelfde zin zegt dat hij het nooit heeft gehad. Dat is een schijnbare tegenstrijdigheid, een paradox.

Waaraan doet me dat denken?

Dat is een open vraag waarop veel antwoorden mogelijk zijn.

Bijvoorbeeld: -de fantasie staat voor niets -het is moeilijk de waarheid geheel juist weer te geven-hoe kan ik mijn lezers bijna niet te beantwoorden vragen stellen.

Pieter

overal in en om mij

het ruisende water

zo deemoedig dat het me vertedert

en nooit die heimwee naar een ziel

waar doet het me toch aan denken?

pieter schreef : Dat is een schijnbare tegenstrijdigheid, een paradox.

Dat denk ik niet Pieter. De molecule kent wel heimwee, hij weet hoe het voelt, alleen heeft hij geen heimwee naar een ziel. Dat soort heimwee heeft hij nooit gehad.



Het doet hem denken aan de tijd dat hij steen was.

Daar heeft hij wel heimwee naar.

Het komt op mij over als verlangen naar rust, stilte. Later kwam er steeds meer op de wereld. In tijd dat hij een steen was, was dat er allemaal nog niet.



(Voorafgaande aan die twee regels is, volgens mijn aanname, de molecuul onderweg als deel van een zaadcel naar de eicel. Maar hij wil niet versmelten met de eicel, hij wil geen ziel. Dat heeft hij al eerder meegemaakt en daar heeft hij geen heimwee naar, die/dat soort heimwee heeft hij niet.)





Dettie