Jabik Veenbaas

Inderdaad, Pieter, ook ernst.

Vooral de volgende strofe boeit me en kan ik niet doorgronden:

overal in en om mij

het ruisende water

zo deemoedig dat het me vertedert

en nooit die heimwee naar een ziel

waar doet het me toch aan denken?

Het water verwijst naar de oorsprong van alle leven.

Is er misschien ook een vage reminiscentie naar de moederschoot?

Ik laat het even in het midden.



Maar dan:

en nooit die heimwee naar een ziel

waar doet het me toch aan denken?

Raadselachtig, maar evident voor de dichter.

Waarop doelt de afwezigheid van heimwee naar een ziel?

Waar doet het de dichter aan denken?

Zijn dit misschien sleutelwoorden tot een dieper begrip van het gedicht?



mira

Mira schreef:

Het water verwijst naar de oorsprong van alle leven.

Is er misschien ook een vage reminiscentie naar de moederschoot?



Dit lijkt me een slimme en plausibele verklaring, Mira.

Daar slaat ook het heimwee op denk ik, heimwee naar de ziel (het begin?) van het leven?



Pieter

Pieter zei:

Dit lijkt me een slimme en plausibele verklaring, Mira.

Daar slaat ook het heimwee op denk ik, heimwee naar de ziel (het begin?) van het leven?

Of het een slimme verklaring is, weet ik niet.

Maar het verband met de ziel wordt er mij althans niet duidelijker door.

De gelijkstelling: ziel/begin van het leven zie ik ook niet direct.





mira

Volgens mij Heeft de dichter het over het een molecule, dat is het kleinste deeltje van een stof dat nog alle eigenschappen van die stof bezit, of over een atoom. Atomen zijn hele kleine deeltjes, waaruit alles bestaat.



christus, waar kom ik terecht

ik ben zo nerveus!

zal ik een engel worden?

soms meen ik dat m’n staartbeentje groeit

maar het is die grijze zak aan m’n kop

nog betere machines zeker!



Ik denk bij het bovenstaande aan een molecule/atoom in een zaadcel omdat geschreven wordt dat hij soms meent dat hij een dier wordt (staartbeentje groeit) maar het is die grijze zak (de hersens), nog betere machines (mens)

Met m'n vrienden... (alle zaadcellen)



De bonobo boemelt. Een bonobo is een mensaap een primaat (staat voor de man?)

Primaten vertonen veel belangrijke overeenkomsten. Dit komt doordat ze nauw verwant zijn in evolutionair opzicht (ze hebben gemeenschappelijke voorouders). De mens is ook een primaat.

De kaketoe roept. De kaketoe is een papagaai-achtige (staat voor de spraak? de vrouw?)

De Chesire Cat glimlacht

hij soest en spint overdag maar 's avonds gaat hij tekeer

(De Cheshire Cat is de grijnzende kat uit Alice in Wonderland)



Dit bovenstaande zie ik als de ontmoeting tussen man en vrouw met de seksuele daad daarop volgend



Eerst wil de (zaad)cel/molecule wel maar dan denkt hij terug aan de bloedige slagvelden, de dodo (=uitgestorven) die zich opoffert en denkt dan... ik hoef nu niet zo nodig terug te keren, opnieuw te reïncarneren (in wat voor vorm dan ook).



eeuwig die verrekte muggen...

(De mug is er altijd al geweest, de mug overleeft alles, raakt snel recistent tegen welk anti-muggelmiddel dan ook, evolueert dus)

De mug was er al toen hij een schubbig reptiel was.



een eiwit is een molecule. Eiwit geeft cellen structuur en vorm. Eiwitten zijn nodig voor de opbouw van het lichaam



overal in en om mij

het ruisende water

zo deemoedig dat het me vertedert

en nooit die heimwee naar een ziel

waar doet het me toch aan denken?



De baarmoeder, de weg naar de eileider...

een ziel is er nog niet... (samensmelting eicel - zaadcel heeft nog niet plaatsgevonden)

hij weet dat dit vaker gebeurd is, het is de oorsprong, de bron.



werd ik maar weer een steen:

eerst het trotse stollen, dan

het vadsige liggen, ’t gestage

blijmoedige slijten



De molecule/atoom komt in alles voor ... was hij maar weer een steen.

Lavasteen gezien het trotse stollen. De oorsprong van de aarde, onstaan uit vulkaanuitbarstingen



Dit is wat ik over het gedicht denk, ook omdat het gedicht Darwinistische weemoed heet.

Kan er helemaal naast zitten



Dettie

die het bij dit gedicht niet kon laten wat te schrijven, ik had het eigenlijk naar Rutger gestuurd om bij uitleg gedichten te plaatsen, maar ik denk dat dat niet aangekomen is, Rutger?

Ik vind dit een zeer pientere uitleg!

"een molecule", dit zou het kunnen zijn :idea: .



Zit ook nog te denken over wat hij schrijft over de ziel:



en die heimwee naar een ziel

waar doet het me toch aan denken?



Daar ben ik nog niet aan uit.



Los van de inhoud, waar ik nog niet aan uit ben:

- waarom die heimwee en niet dat?

- "waar doet het me toch aan denken": lijkt me een zwakke versregel, maar kan ook zijn omdat ik de inhoud niet volledig snap.



Tiba.

En nooit die heimwee naar de ziel.

waar doe me dat toch aan denken?



Hij voelt die heimwee niet. Hij heeft nooit die heimwee naar de ziel. Als iets een ziel heeft dan is het iets levends (dier of mens).

Hij wil geen mens worden en zegt dan waar doet me dat toch aan denken... aan de tijd dat hij geen ziel had.

Hij verzucht ook was ik maar weer een steen. Van een steen wordt niet gezegd dat dat een ziel heeft.



Dat is mijn verklaring tenminste, wie weet komen jullie met een veel betere gedachte.



Dettie