Gebaren
Dat mijn overgrootvader op straat als groet
even de rand van zijn hoge hoed beroerde
en elke avond op de trap de kaarsvlam
met zijn hand tegen tocht behoedde
terwijl zijn vrouw zo elegant haar lange
rokken ruisend over de treden tilde.
En hoe wij dag na dag met vergelijkbare
onachtzaamheid de gordijnen sluiten, een
bladzij van een boek omslaan, een fles
ontkurken. Tot ook al dit wereldwijde,
tot vervelens toe herhaalde, geruisloos
verdwijnt in het museum van Vergeten Gebaren.
Marc Tritsmans
Uit: Oog van de tijd,
Lannoo, Tielt 1997
Een gedicht over 'kleine dingen', gebaren in dit geval.
Maar ze zijn kenmerkend voor een 'epoque'. Ze lijken er altijd geweest en ook te zullen blijven.
Niet dus.
Een gedicht over tijdelijkheid, vergankelijkheid, vanuit een origineel gezichtspunt.
De eerste strofe is één lange zin, maar vloeiend en ritmisch.
Ook heel klankrijk vind ik dit gedicht ( herhaling van
oe in
hoed beroerde, alliteratie in
rokken ruisend, de
ij in de tweede strofe...).
Ook de tegenstelling tussen de 'ruisende' rokken en het 'geruisloos' verdwijnen van zoveel gebaren valt op.
Het gedicht eindigt m.i. verrassend en origineel met 'het museum van Vergeten Gebaren'.
Mooi toch.
mira
