Geplaatst: 05 jan 2007 04:56 pm
Schatbewaarder
Van dit landschap ben ik de krenterige
schatbewaarder die met haviksogen alle
bomen telt en de konijnen, hazen en
fazanten raad aan hun geritsel.
Met koude blik weeg ik de schaarse
wandelaars, want iemands stap verraadt
zijn plannen. Een streepjespak, een hand
die schrijft, alles maakt me achterdochtig.
Ik noteer het kleinste teken van
verandering: wat omgewoelde aarde,
een gemerkte boom, een breder spoor.
Iemand beraamt met zorg de ondergang.
Mark Tritsmans
uit: 'De wetten van de zwaartekracht',
Lannoo Tielt 1992
Dit gedicht blijft me, ook na herlezen met tussenpozen, steeds weer boeien.
De hoofdidee, tevens de titel, is een magnifieke 'vondst': schatbewaarder.
Niet dat ik daarmee bedoel dat de dichter iets buitenissigs heeft bedacht, eerder dat dit de adequate verwoording is van wat hij werkelijk bedoelt, denkt en voelt: dat landschap bewaren als een kostbare schat.
Zijn bekommernis om het landschap is
krenterig, zoals hij het zelf benoemt. Dit woord, dat normaliter 'zuinig, kleingeestig, bekrompen' betekent, krijgt hier een positieve klank, die van zorgvuldigheid.
Maar argwaan tegenover jan en alleman die dit landschap betreedt, is niet veraf.
Mooi vind ik de overgang van 'haviksogen' (standaard uitdrukking zou eerder 'argusogen' zijn) naar konijnen, hazen...
De achterdocht van het eindvers blijft nazinderen: iemand, men, het land, de staat, de wereld...beraamt de ondergang.
Mooi gedicht waarover zeker niet alles is gezegd.
mira
