Jacques Perk (1859-1881) (ja)

Geplaatst: 15 jul 2006 05:10 am



Ja! Dat is het Tiba! Ik zag het echt helemaal niet!

Nu is het gelijk veel duidelijker!



Dettie

Geplaatst: 15 jul 2006 12:12 pm



en de flambouw is een toorts die men draagt tijdens de afdaling in de grot en die rook en walm afgeeft (heb ik ook wel eens gedaan, geeft een griezelig en ook wel toverachtig effect, het schijnsel van de toorts op de rotswanden en de druipstenen).



Groetjes. Tiba.

P.S. voor het onderscheid tussen de verwarrende namen stalagmieten en stalagtieten gebruik ik altijd het Franse trukje: stalagmiet: qui monte dus van de grond omhooggaat; stalagtiet: qui tombe, dus naar beneden "valt"

--

Geplaatst: 15 jul 2006 12:30 pm



Het is overigens nog steeds onduidelijk hoe authentiek het werk van Perk is, aangezien Willem Kloos de redactie van de achtergelaten gedichten op zich nam en vanuit zijn visie der tachtigers er een andere poetica dan Perk op nahield. Kloos was zelfs zo bevlogen dat hij - naar het schijnt - de pen ter hand nam en de gedichten van Perk zo redigeerde dat ze wat beter in de trant van de tachtigers pasten!



Wouter

Geplaatst: 30 sep 2006 03:38 pm



Bekentenis



De bron van warmte en licht was zacht gezonken

Op 't ver gebergte en tintte d'avondstond,

In iedre vezel waarde weelde rond,

Die met de koele dauw werd ingedronken:



Wij doolden om: haar starende ogen blonken,

Een blijde glimlach glinsterde om haar mond,

't Was, of me aan haar geheel een leven bond...

Zij oogde naar de kim van purpervonken:



Mathilde! ik heb u lief... Zo waar die kammen

Te morgen weer in purper zullen vlammen,

Wordt gij bemind. Gij zijt zo godlijk-schoon!...



Zij deed als een, die iets op 't hart voelt branden -

Toen sloot zij mij de lippen met de handen,

En... bloosde de avondzon heur bleke koon?



Jacques Perk (1859-1881)



Als jonge twintiger maakte Jacques Perk enkele reizen naar de Ardennen (o.a. met zijn ouders en later ook met Willem Kloos).

In juli 1879 leerde hij daar de jonge Mathilde Thomas kennen, waarop hij hevig verliefd werd. Hij viste uiteindelijk achter het net, want Mathilde was al verloofd.

Voor het meisje was het niet meer dan een oppervlakkig avontuurtje, want volgens haar neef vond zij Perk 'ennuyeux, blondasse, fadasse et collant'.

De idylle van Jacques Perk en de mooie Walin zou slechts enkele weken duren. Toch inspireerden deze hopeloze liefde en de prachtige natuur in de omgeving van La Roche de dichter tot het schrijven van honderden sonnetten.

Perk idealiseert deze onbereikbare geliefde in zijn gedichtenbundel 'Mathilde'.



Dettie

Geplaatst: 30 sep 2006 06:05 pm



Heel romantisch is dit .

Ik kan het toch nog wel smaken, hoor.

Jullie ook?



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 14 aug 2007 07:49 am



Woudzang



Door 't woud der pijnen zucht en kreunt de wind,

En machtig wuiven de gepluimde toppen

En strooien rond de zwarte schilferknoppen,

Die stuiven over 't knerpend naaldengrint.



En uit het hemelgroen dier ruige koppen,

Die schudden : ja, en neen, van woede ontzind...

Daalt daar een lied op 't bevend mensenkind,

Dat van een groots ontzag de borst voelt kloppen :





'De duizend, die zichzelf nooit wezen konden,

Bezitten saâm één waarheid, die hen bindt;

Hun is 't geloof, dat spreekt uit duizend monden;



Maar wie, wat menslijk waar is, zelf ontgint,

Voelt zich aan zich door zich alleen verbonden,

En weet, dat hij voor zich slechts waarheid vindt.' -





Jacques Perk (1859-1881)

Uit: Gedichten van Jacques Perk

met voorwoord van W.Kloos uitgeverij J. van Looy

Amsterdam 1906



pijnen = dennebomen



Dettie