Bij meander staat dit
In die zin schrijft Bres niet alleen zijn eigen ontstaansgeschiedenis, maar ook een poëtische autobiografie van de dichter. En dat sluit aan bij een andere band die deze gedichten met elkaar hebben. Ze handelen allemaal op de een of andere manier om verhoudingen. De verhouding tussen wij en zij, tussen het ik en de rest, de dichter en zijn stad, de poëzie en het leven.
III-2
Wij waren zoals jij met velen toen.
En elke voornaam was jij.
Wij lagen niet dwars in de mythe
Van onze familie.
Wij leerden geen rol dan de jouwe
Van mij en de mijne van jou.
Wij speelden onszelf in een helder theater.
...
Dit fragment laat, net als de voorgaande, zien hoe Nolens persoonlijke voornaamwoorden gebruikt om zijn gedichten van perspectief te voorzien: ver weg is het ikke-ikke dat veel moderne Nederlandstalige poëzie kenmerkt. Bij Nolens is het altijd ik-jij-wij. Het gaat altijd over de dichter, de lezer, de wereld en iedereen. Je kan Nolens niet lezen zonder bij zijn woorden betrokken te raken, in zekere zin medeplichtig te worden en de leegte te voelen die Nolens probeert te vullen met gefoeter op zijn generatie, de stichters van een onthechte, zelfzuchtige samenleving, gefoeter dus ook op zichzelf, met zijn liefde voor de onpersoonlijke stad, Antwerpen, maar vooral met zijn gedichten. En in de loop van de jaren heeft hij daartoe een heel eigen taal ontwikkeld, een taal die, schijnbaar bestaand uit heel normale woorden, iets bijzonder verontrustends heeft.
Dettie
