Leonard Nolens (ja)

Kunnen Mira en Tiba als Vlamingen misschien uitleggen waar dit gedicht over gaat. Slaat het op de eerste jaren na de 2de wereldoorlog? Ik begrijp er niet zoveel van. Kan die jij Hugo Claus zijn? Gaat het over een dichtersgroep?

Pieter

PieterD schreef : Kunnen Mira en Tiba als Vlamingen misschien uitleggen waar dit gedicht over gaat. Slaat het op de eerste jaren na de 2de wereldoorlog? Ik begrijp er niet zoveel van. Kan die jij Hugo Claus zijn? Gaat het over een dichtersgroep?

Pieter

Waarom moeten zij als Vlamingen uitleggen Pieter, ik begrijp niet zo goed wat je bedoelt.



Hier staat een heldere recensie over de bundel 'Bres'



www.humo.be/tws/boeken-reviews/4486/leonard-nolens-bres.html



Dettie

"De zwijgers van na Mei 1945". Die groep komt in Nederland niet voor, Dettie.

(Of het zouden de overlevende Joodse slachtoffers moeten zijn. Die bleven heel lang zwijgen. Maar die worden hierboven zeker niet bedoeld). Daarom denk ik dat een op Vlaanderen gericht gedicht is.

Pieter

Het zou ook kunnen slaan op de mensen die naar Indonesië moesten. Wat zij te vertellen hadden was niet interessant, iedereen was druk met de wederopbouw. Ik meende mij te herinneren dat zij ook de zwijgers worden genoemd.



Eigenlijk zou je de bundel moeten hebben om er iets over te kunnen zeggen denk ik.



dettie

Wij waren uniek als een iris.

Wij waren uniek als het regenboogvlies van een blinde.

Wij waren uniek als de vingerafdruk van doofstommen.

Toch waren wij geen vergelijking.



Dit vind ik eerlijk gezegd niet zo sterk. Is dit niet erg gezocht of begrijp ik de poëzie hier niet van?



Dettie, zou het ook nog over de zwijgende meerderheid kunnen gaan? We waren met velen, schrijft hij. En toch uniek. Het duizelt me een beetje. Ik wacht met ongeduld op Tiba en Mira.

Pieter

Nolens rekent er definitief af met het schuldgevoel dat hij als jongeman van eenentwintig had toen hij, met de overgordijnen dicht, gedichten zat te schrijven terwijl op straat mei '68 uitbrak. 'Bres III' geeft een stem aan de stille generatie, het groepje zwijgers dat zich niet met de revolutionairen kon vereenzelvigen en in de marge verzeilde. Allemaal heel ambitieus, heel hachelijk ook, maar Nolens redt hun gezicht, en het zijne, met verve. De slotsom is, opnieuw, een paradox: ook de dromers in hun donkere hoek zijn onmisbaar. Alleen door uit de samenleving te verdwijnen kunnen ze er, via hun werk, werkelijk in verschijnen.

Ik heb dit gekopieerd uit de link die Dettie gaf.

Ik vermoedde dat het over het zwijgen na de oorlog ging, over alles wat in die oorlog gebeurd was en nadien werd doodgezwegen. Maar dat klopt niet. Blijkbaar gaat het over de "achtenzestigers".

Ik kom er nog op terug, Pieter.



Tiba (die straks op stap gaat)