Nolens rekent er definitief af met het schuldgevoel dat hij als jongeman van eenentwintig had toen hij, met de overgordijnen dicht, gedichten zat te schrijven terwijl op straat mei '68 uitbrak. 'Bres III' geeft een stem aan de stille generatie, het groepje zwijgers dat zich niet met de revolutionairen kon vereenzelvigen en in de marge verzeilde. Allemaal heel ambitieus, heel hachelijk ook, maar Nolens redt hun gezicht, en het zijne, met verve. De slotsom is, opnieuw, een paradox: ook de dromers in hun donkere hoek zijn onmisbaar. Alleen door uit de samenleving te verdwijnen kunnen ze er, via hun werk, werkelijk in verschijnen.
Ik heb dit gekopieerd uit de link die Dettie gaf.
Ik vermoedde dat het over het zwijgen na de oorlog ging, over alles wat in die oorlog gebeurd was en nadien werd doodgezwegen. Maar dat klopt niet. Blijkbaar gaat het over de "achtenzestigers".
Ik kom er nog op terug, Pieter.
Tiba (die straks op stap gaat)