De zwaluwen
Toen wij hier kwamen was de wereld stil.
Er slingerde tussen het brood en de boeken geen snelweg
Over de tafel, wij konden ons duidelijk horen.
Wij zaten er dagen met de ramen open
Te luisteren naar de voorjaarstuin, de heg
Omhelsde het huis, geen bloesem was wreed in april.
Ons eiland was geen schande, wij spanden niet samen
Tegen een naamloze zee van lawaai in de kamer.
Praten was een postume vinding van Mozart.
Toen wij hier kwamen was de wereld stil.
Wij hadden elkaar en de tijd in de vorm van een hart
Uit het groen gegrepen. De zwaluwen stuurden wij later
Als liefdesbrieven die ons de winter benamen.
Leonard Nolens,
Uit Woestijnkunde,
Querido
Pieter zei:
Mooi dat je het verband vond met T.S. Elliot, Mira.
Kun je een beetje aangeven waar je de dubbele bodems ziet, Mira, en of je het een beetje eens bent met mijn interpretatie, of helemaal niet.
Erg benieuwd.
Ik verduidelijk me nog even.
Met dubbele bodems bedoelde ik inderdaad de verwijzing naar T.S. Elliot, en daarnaast voelde ik a.h.w. de aanwezigheid van HDc in de laatste strofe (ik verval in herhaling), ik dacht dat ie ook een gedicht over zwaluwen geschreven had, maar vond enkel een gedicht over kraaien.
Maar ook:
Wij hadden elkaar en de tijd
klinkt in
mijn oren, doet mij denken aan HDC (geen tijd gehad om het op te zoeken).
Wat de derde strofe betreft, voor mij blijft die nog wat wazig, jouw uitleg vind ik best mogelijk, ikzelf heb geen betere of meer concrete.
Maar afgezien daarvan vind ik het een schitterende strofe.
Ons eiland was geen schande, wij spanden niet samen
Tegen een naamloze zee van lawaai in de kamer.
Praten was een postume vinding van Mozart
En dat is nu het rare van poëzie, het is een beetje als magie, je begrijpt niet alles, maar je wordt erdoor betoverd.
Dettie schreef:
Het kan ook dat zij zelf in het Zuiden zitten en daar nog zijn als de zwaluwen weer naar het noorden gaan. Ik pieker en puzzel nog even verder.
In eerste instantie dacht ik aan een echt eiland, ergens in het Zuiden.
Het gedicht begint trouwens met:
Toen wij hier kwamen was de wereld stil.
Dit wekt toch de indruk van 'ergens aankomen' en roept de idee op van een reis.
Maar het kan inderdaad ook figuurlijk bedoeld zijn.
Letterlijk en figuurlijk, dubbele bodems, multi-interprabel,... een extra dimensie is altijd meegenomen, maar geen garantie voor een mooi, goed, geslaagd gedicht.
Er is geen echt recept, denk ik.
Zoals altijd, 'de tand des tijds' zal een oordeel vellen.
Wat mij, efemeride, betreft, minstens 'cum laude'.
mira (en sorry voor de moeilijke woorden)
