Wij waren zoals jij met velen toen.
En elke voornaam was jij.
Wij lagen niet dwars in de mythe
Van onze familie.
Wij leerden geen rol dan de jouwe
Van mij en de mijne van jou.
Wij speelden onszelf in een helder theater.
Wij waren toen met velen zoals jij.
En praten was geen theorie.
En theorie was heel ons gevestigde vlees en bloed
Van hogerhand.
Wij kregen voor niks een begin
Van God en de koning.
En niemand stampte zichzelf uit de grond.
Wij waren zoals toen met velen jij.
En niemand nam onze mond in zijn handen
En knoeide met tongen.
Wij waren uniek als een iris.
Wij waren uniek als het regenboogvlies van een blinde.
Wij waren uniek als de vingerafdruk van doofstommen.
Toch waren wij geen vergelijking.
Leonard Nolens
Uit:
Bres
Querido, 2007
Bovenstaand gedicht komt uit de reeks "wij waren de zwijgers na mei vijfenveertig".
Met ' Bres' won L. Nolens de vsb poëzieprijs (zie hierboven), een afscheid van de twintigste eeuw en ook een bezinning daarover.
Een mooie link:
www.janvanduppen.be/?cat=13
Ik plaats nog een tweede gedicht uit die cyclus, die m.i. zeer de moeite waard is.
Tiba.
