Johanna Kruit (ja)

Geplaatst: 02 feb 2008 05:55 pm



Om het nog even te adstrueren: volgens onze haikudeskundige Irene is de structuur 5-7-5, begint de haiku met een waarneming in de natuur en besluit vervolgens met een conclusie die voor de mens van belang is. Johanna Kruit geeft slecht een beschrijving waar ze maar liefst 17 woorden voor nodig heeft en er is geen conclusie. Er is ook geen gevoel in haar gedicht want ze beschrijft geen enkele eigenschap van sneeuw die juist voor veel mensen het ultieme wit en ultieme schoonheid vertegenwoordigt. Daarom was jij vanmorgen zo jaloers. In mijn haiku komen volgens mij de kleur van en de liefde voor sneeuw goed tot zijn recht. Mooie Zondag



Pieter

Geplaatst: 02 feb 2008 07:31 pm



De structuur is 5-7-5 lettergrepen. Of er nu 17 woorden staan doet er weinig toe denk ik.

Ik waag me niet aan een uitspraak of de haiku van jou beter is dan die van Johanna Kruit. Zij heeft er 365 gemaakt, voor elke dag een, en elke dag geeft ze een impressie weer van wat haar die dag is opgevallen of geraakt heeft.

Toentertijd viel haar blijkbaar op dat er alleen bij de sloot kleine plekjes wit lieten zien dat er sneeuw gelegen had.

Dat soort verbazing na een enorme hoeveel sneeuw overkomt mij ook vaak. Dat je alleen aan de voet van een struik bijvoorbeeld nog kon zien dat daarvoor sneeuw was gevallen.



Bij jou is de verbazing dat een berk die normaal gesproken wit lijkt, door de helderheid en het intense wit van de sneeuw, vaal lijkt.



Nee ik waag me niet aan een voorkeur. Alletwee de haiku's hebben hun charme.



Dettie

Geplaatst: 03 feb 2008 08:05 am



Hee er stond hier toch nog een bericht van Pieter?



Dettie

Geplaatst: 03 feb 2008 09:48 am



Klopt, Dettie, maar ik vond het achteraf maar niks. Soms reageer ik impulsief maar ga ik er later sterk aan twijfelen. Ik dank je overigens voor de moeite die je nam om behoorlijk uitvoerig en serieus op de kwaliteit van onze haiku's in te gaan. Eigenlijk heb ik na jouw haiku over de slak nooit meer een betere gelezen. Ik stel voortaan als voorwaarde dat er een heel originele en geestige vondst in moet zitten. Van de meeste gaan er dertien in een dozijn. Maar je antwoord was weer heel diplomatiek en toch intelligent. Ik waardeer dat wel.



Tot slot voor jou je eigen haiku:



Is hij nakende?

Geen enkele bescherming?

Neem een slakkenhuis!



Ik lach me een kronkelslak.



Groetjes uit Den Bosch

waar de sneeuw langzaam wegsmelt

in Carnavalssfeer



Pieter

Geplaatst: 04 feb 2008 07:21 pm



31 januari stuurde Johanna Kruit dit gedicht met bijgaande tekst:



Vandaag herdenken we de watersnoodramp van 1953

Als kind heb ik die ramp van heel dichtbij meegemaakt en daarom staat mijn gedicht in het teken van deze ramp.

Het gedicht dat ik deze maand toestuur schreef ik vijf jaar geleden in opdracht.





Verdronken water



Februari, ik was twaalf

de wereld leek nog heel gewoon.

De duinen en de zee mijn vrienden

want zoiets ging vanzelf.



Toen kwam het water in de nacht.

Zo oorverdovend was de wind

en het verdriet van iedereen.

Ik werd opeens wat minder kind.



Mijn oom, de dominee, bad lang

voor hen die zijn in nood op zee

en iedereen bad met hem mee

en iedereen was bang.



Wat duurt vergeten lang

voor wie niet kan vergeten.



Na zoveel tijd kijk ik terug

vijftig jaren in mijn rug.



Johanna Kruit



---

Geplaatst: 04 feb 2008 08:09 pm

Dettie schreef : 31 januari stuurde Johanna Kruit dit gedicht met bijgaande tekst:



Vandaag herdenken we de watersnoodramp van 1953

Als kind heb ik die ramp van heel dichtbij meegemaakt en daarom staat mijn gedicht in het teken van deze ramp.

Het gedicht dat ik deze maand toestuur schreef ik vijf jaar geleden in opdracht.

Dit is een heel merkwaardig gedicht.



Verdronken water



Jammer dat de titel onlogisch is. Het is verder een volkomen logisch gedicht, waarom dan zo'n titel? Dat is jammer.





Februari, ik was twaalf

de wereld leek nog heel gewoon.

De duinen en de zee mijn vrienden

want zoiets ging vanzelf.



Dit is een mooi begin. Opvallend is: geen rijm (slechts aalf en elf)



Toen kwam het water in de nacht.

Zo oorverdovend was de wind

en het verdriet van iedereen.

Ik werd opeens wat minder kind.



Mooi couplet, met emotie, ofschoon je juist in Zeeland eerder stil, ingetogen verdriet verwacht, geen oorverdovend, maar voor overweldigend verdriet kan dit woord wel worden gebruikt.

Hier is ineens wel rijm (abcb))



Mijn oom, de dominee, bad lang

voor hen die zijn in nood op zee

en iedereen bad met hem mee

en iedereen was bang.



De overstroming was juist over en op het land, dus waarom bidt de dominee alleen voor hen op zee?

Hier volledig rijm, (abba)



Wat duurt vergeten lang

voor wie niet kan vergeten.



Mooi couplet, en ze vermijdt hier opzettelijk het rijm; ze had hier halfrijm toe kunnen passen met lang-kan.



Na zoveel tijd kijk ik terug

vijftig jaren in mijn rug.



Hier een sterk rijm.Dit couplet drukt helaas weinig of geen emotie uit.

Het kan zijn dat ik veel te kritisch ben. Graag commentaar van jullie.



Pieter