Geplaatst: 29 mrt 2008 02:09 pm
Storm
We werden wakker in de nacht.
De lucht stond in lichterlaaie.
De wolken stoven de hemel voorbij.
Verjaagd door het grote waaien.
We sprongen uit bed want de wereld liep weg.
We moesten hem in gaan halen.
De vogels vlogen als gekken voorop.
Wij renden om niet te verdwalen.
De bliksem sloeg gaten in de nacht.
Wij lachten om niet te gaan huilen.
Daarna heeft iemand ons vleugels gebracht.
En konden we eindelijk schuilen.
Johanna Kruit
Hoe onheilspellend ons de natuur soms kan lijken, wij mogen toch nooit wanhopen. Er is altijd wel iemand die ons helpen wil of kan. En niets kan ons verjagen, waar we ons ook bevinden. De hemel mag in vuur en vlam staan, de wereld mag gaan lopen, wij halen hem wel weer, want we krijgen vleugels.
Rutger
PS dit gedicht staat ook in de Poëziekrant van maart
_________________
Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).
blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje
