Martijn Benders (nee)

eplaatst: 07 jul 2008 12:55 pm



DE SCHATZOEKER



Als ik 's avonds de gordijnen sluit en mijn vrouw

knoopt haar ogen dicht dan is het niet de dood

die mij nabij wil zijn, noch de slaap die vat



na vat betrekt uit het stomme water van mijn mond;

nee, het is de hond die in mijn voeten

al jaren een schat vermoedt.



Zelf ben ik, vrees ik, niet anders.

Ook ik zoek de onuitputtelijke bron.



Ik ben opblijver, zittend op de bank.

Ik ben een hondse herhaling met tenen.



© Martijn Benders

Uit: Karavanserai

Uitgeverij Nieuw Amsterdam 2008



Dit vind ik een mooi gedicht, met het voordeel ervan dat ik het nmm vrij snel doorhad. Vaak zitten we op de schat te wachten, al dan niet met een dichtbundel in de hand. Het enige wat niet klopt: de hond vermoedt of wacht niet, die heeft de schat allang gevonden. Maar het beeld is mooi en daar gaat het toch maar om.



Pieter

Geplaatst: 23 jul 2008 10:22 am

VANNACHT ONTWAKEN DE KERSENBOMEN



In de vervaagde, municipale binnentuinen

ontwaken 's nachts de kersenbomen.

Een roezende congiërge beent rond.

Nachtvlinders pruttelen er zacht

tegen een peertje, balkon driehoog.



Geluid, hij kijkt op. Naakt als een asperge

puilt ze uit het groen velours. Ze lacht.

Even licht zijn waakvlam en de klimop

van zinloze brieven die de wind

vroeger zichzelf schreef.

De kersenbomen verdwijnen eigenlijk al heel snel uit beeld. Ze worden vervangen door de conciërge en de nachtvlinders. Tevens ontgaat het mij nog even met wat de asperge eigenlijk vergeleken wordt. Het enige voorafgaande enkelvoudig onderwerp is dat peertje, maar dat is dan weer geen "zij"

Een sleutelbos rammelt.

Zijn hand trekt het schuifslot los.

Bomen moffelen met hun wortels.



De geur van vers brood waait

ongewenst aan van straat.

Hij gaat zitten in het schamel kot



en zodra het eerste licht

het beslagen raam in veegt

beginnen zijn ogen te bewegen

als gordijnen soms doen

in spionagefilms.



© Martijn Benders

Uit: Karavanserai

Uitgeverij Nieuw Amsterdam 2008

Rutger



Ik kom hier later nog op terug.

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 24 jul 2008 05:35 am



Wat me opvalt bij deze gedichten, Rutger, is het zintuiglijke. Alles doet mee, het horen, zien en ruiken. Het gaat om het oproepen van beelden, geuren, geluiden. Het doet er in wezen niet toe wie er zo naakt is als een asperge; het gaat hem alleen om het beeld, denk ik.



Pieter

Geplaatst: 24 jul 2008 06:14 am

balkon driehoog.



Geluid, hij kijkt op. Naakt als een asperge

puilt ze uit het groen velours. Ze lacht.

Volgens mij is het gewoon een naakte vrouw op het balkon driehoog.



Maar misschien ben ik te nuchter hoor.



Dettie

Geplaatst: 24 jul 2008 10:51 am

PieterW schreef:

Wat me opvalt bij deze gedichten, Rutger, is het zintuiglijke. Alles doet mee, het horen, zien en ruiken. Het gaat om het oproepen van beelden, geuren, geluiden. Het doet er in wezen niet toe wie er zo naakt is als een asperge; het gaat hem alleen om het beeld, denk ik.

Pieter

Ik ben het alvast eens met jouw idee van het zintuigelijke Pieter. Wanneer ik het zo bekijk, krijg ik voor mij slechts een beeld, waarin (in dit geval, tussen de geluiden van de nacht door) een nachtwaker en nog iemand (kan mij best vinden in Dettie's idee, waarom niet) figureren. Doet mij ook een beetje denken aan een 'tableau vivant' uit de 19e eeuw.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 01 sep 2008 12:55 pm



hallo

ik ben hier een nieuwkomer en een beginneling op het net.

De gedichten van Benders troffen mij.Ze lijken me kracht te hebben en een nostalgische tederheid of verlangen ernaar.Ik denk dan vooral aan 'Vannacht ontwaken...'Het roept een herinnering op aan een ander gedicht (iets met sneeuw?).'ontwaken' en 'kersenbomen' zijn poetische woorden, terwijl 'municipale' en 'concierge' dan weer de dagelijkse nuchtere realiteit benoemen.

'Naakt als een asperge', dat moet wel een vrouw zijn, (vol)slank, rijzig en met bleke teint.Ze lacht, niet: glimlacht.

Zijn de brieven die de wind vroeger schreef misschien ook degene die hij altijd al had willen schrijven?

Een puur romantisch gedicht, naar mijn gevoel, maar met bittere trekjes.

Is het het verhaal van La belle et la bête, Quasimodo en Esmeralda, het zoete en het bittere, of van de dichter en de ideale(onbereikbare ) geliefde/muze?

En binnentuintjes kunnen zo mooi zijn en kersenbloesems het einde!



Mira