Geplaatst: 06 jul 2008 07:52 am
M.Benders schreef:
Je bedoelt hiermee dat het menselijke denken altijd uitgaat van zichzelf?
Ja, dat is immers een bekend gegeven in de logica: het is een systeem dat op zichzelf gebaseerd is. Verder is het denken natuurlijk een scheidingsproces, net als de lucht objecten van elkaar scheidt, en is het water (gevoel) juist een eenheids/samenvoegend principe.
De logica probeert de diepere gevoelens (de oppervlakkige lukt nog wel, maar dit is een diepzeegedicht) te verstoren (te bezenuwen) maar slaagt daarin niet omdat hij wordt verslonden door echo's; maw hij kan niet meer van zichzelf uitgaan omdat, hoe dieper hij gaat, hij steeds klonen van zichzelf om zich heen krijgt veroorzaakt door de diepte - die klonen komen op het einde dan weer terug als foto's, welke natuurlijk ook een soort echo's zijn.
Groetjes,
Martijn
(Ik heb een beetje moeite met 'net als lucht objecten van elkaar scheidt'... zijn het niet de objecten die lucht scheiden? Het zal wel om het uitgangspunt gaan, hoe je naar dingen kijkt. )
En als je goed luistert
hoor je de tijd zelf traag snikken;
op de bodem, die nooit iemand waarnam,
foto's die de duvel van onze dromen nam.
Als ik je goed begrijp zeg je in dit gedicht dat de logica het altijd verliest van de diepste gevoelens. De logica wordt teruggekaatst en komt zichzelf steeds weer tegen in de vorm van klonen.
Maar ik heb dan problemen met de foto's die klaarblijkelijk de logica vertegenwoordigen en dan toch bij de diepste gevoelens (de bodem) zijn beland.
Foto's van onze dromen genomen door de duvel... op de bodem die nooit iemand waarnam.
Met andere woorden, de logica bereikt nooit het diepste gevoel maar als de logica toch het diepste gevoel bereikt dan is het leven een hel?
Dettie
die een uitstekend ontwikkelde vrouwenlogica heeft maar niets van de logica weet.