Geplaatst: 04 jul 2008 12:03 pm
Ik vond de interpretatie ook vrij dicht bij de tekst blijven, misschien met als uitzondering die interpretatie van die lelijke luchtwortel als een soort meetinstrument maar ook daarvoor was wel degelijk enige bodem in de tekst aanwezig.
Ja Martijn, dat dicht bij de tekst blijven is gewoon pure lafheid van me.
Ben gewoon bang om op m'n bek te gaan. Maar ja, ik deed tenminste een poging zullen we dan maar zeggen.
In dit stokerig donker
heeft de lelijke luchtwortel van de logica
nooit een bodem kunnen vinden
omdat echo's hem verslonden voor
hij het water bezenuwen kon.
Naar mijn mening kan 'wortel' echter ook naar de wiskundige wortel verwijzen, dus van iets dat deelbaar is door zichzelf. Dat is wezenlijk de essentie van logica: het is een systeem dat altijd op zichzelf gestoeld is.
De zee, daarentegen, is juist een ondeelbaar geheel. Een contrast dus tussen het menselijke denken en het beste voorbeeld van ondeelbaarheid op de wereld zelf: de zee.
Daarnaast symboliseert water het gevoel. Het gedicht gaat dus wezenlijk over de onmogelijkheid van het denken om diepe gevoelens te 'bezenuwen'...
Ik denk even 'hardop'.
Je bedoelt hiermee dat het menselijke denken altijd uitgaat van zichzelf?
Daar zet ik wel een beetje mijn vraagtekens bij. Maar het ligt eraan hoe je het bedoelt. Elk mens op zich gaat uit van zichzelf (en wordt beïnvloed door andere mensen) of 'de mensheid' gaat uit van zichzelf, het algemene denken van de mens dus. Ik denk dat je in het gedicht het laatste bedoelt.
Een zee is alleen maar zichzelf, de zee.
De lelijke logica wordt teruggekaatst voordat ze het diepe gevoel bereikt, de logica zal het diepe gevoel niet aantasten, bedoel je dat?
Verwijs je dan niet meer naar een soort oergevoel dat ieder mens heeft?
Het gevoel dat je met alle logica van de wereld niet weg kan krijgen?
De logica kan nooit het wezenlijk innerlijke van de mens aantasten?
Dettie
