Geplaatst: 01 jul 2008 01:30 pm
Laat ons maar meteen met de deur in huis vallen, en het wat verder in de ruimte gaan zoeken.
DE NACHT
De nacht is een stille oude slak
die langzaam de deur
van zijn huis, de melkweg, openslaat
om dan een slijmspoor te trekken
over onze verkreukelde daken.
Het testbeeld van de maan hangt er,
tussen sterren die eigenlijk bouwstenen zijn
en dakpannen die, tussen ons gezegd,
mislukten als castagnetten.
Maar dat zijn de verdiensten
van dromen en dakpannen, dat ze
falen kunnen net als ons grootste hiaat,
de nacht, die te immens en krukkig is
voor menselijke bedoelingen.
© Martijn Benders
Uit: Karavanserai
Uitgeverij Nieuw Amsterdam 2008
De duisternis van de nacht, wanneer de zon er niet meer is, wordt slechts bijgelicht door maan en sterren. Ook al moeten zij voor deze zon niet onderdoen, het zijn in vergelijking slechts kleine punten aan de hemel.
De nacht, een oude slak. Oud, zeker, want de duisternis gaat al even lang mee als ons heelal. Een prachtige vergelijking, die visueel goed voorstelbaar is. In verhouding weliswaar. Een slak, misschien zijn wij dat wel, wij als kleine aardlingen in dat immens grote heelal, dat we nog niet helemaal begrijpen (dus nog wat in het duister tasten), en misschien nooit begrijpen zullen (wat ook duidelijk wordt in de laatste verzen).
De maan, zowat halfweg het dak en de sterren, komt blijkbaar alvast niet in aanmerking om veel bij te dragen tot de ruimtelijkheid van nacht en heelal. Insinueert Martijn Benders hier nu, dat zij, in tegenstelling tot de sterren, eigenlijk geen bouwsteen is ?
Maar hoe wij het geheel ook bekijken, de grootsheid van wat oms omgeeft, is het niet waard hetzelfde lot te ondergaan als onze mooie planeet, die overbevolkte, vervuilde, opgewarmde brok steen in de ruimte. Laat ons alstublief van de ruimte geen tweede aarde maken.
Rutger
