Anneke Brassinga (ja)

Geplaatst: 05 apr 2007 07:17 pm

Dettie schrijft:[/b[

Ik vind het wel een grappig gedicht.

De takken wiegelen door de vogels die net zijn weggevlogen

maar als je niet weet dat er net vogels zijn weggevlogen

zou je denken dat de takken bewogen door de wind.

Maar bewijs levert zich niet.

De beweging blijft het zelfde (veranderlijk) of het nu vogels zijn die net opgevlogen zijn of apen of de wind en dan fantaseert ze verder...

verderlichte of gevleugelde apen of lichaamloos...

Ik kan me volledig in je uitleg vinden, alleen zou ik er niet opgekomen zijn dit grappig te noemen; het leek me eerder filosoferend over het begrip beweging n.a.v. vogels die zijn weggevlogen.

Op het einde fantaseert ze inderdaad verder, dat heb je goed uitgelegd, en komt op die apen, dat is inderdaad grappig...



Tiba.

Geplaatst: 07 apr 2007 01:10 pm



ik vind het eigenlijk helemaal wel grappig, hoe je op de gedachte komt... je staat te kijken naar die wiegelende takken en denkt het is dat ik weet dat die vogels net weg zijn maar anders kon het ook door de wind zijn enz.

Het is voor mij lekker wegfantaseren, filosoferen vind ik wel een beetje zwaar woord daarvoor.



Dettie

Geplaatst: 27 feb 2008 07:30 pm



Liefdeslied



Als hij lacht dan sneeuwt het rozen

zijn wenkbrauw is een dennenbos

of brandnetels, wuivend in de wind.

Als hij lacht dan sneeuwt het rozen,

ik heb hem lief, ik ben zijn kind.



Zijn oor een vat vol fluistering,

het fluistert er vol rozen

en honinggeur hangt in zijn haar,

zijn hand, een korenaar.

Het sneeuwt, als hij lacht, vol rozen.



In een zwerm vlinders wandelt hij

aan mijn zij, tussen berken.

De vlinders aaien de rozen,

ik aai zijn korenaar

als een vlinder sneeuwt hij rozen.



Anneke Brassinga

uit: 'Aurora',

Amsterdam, De Bezige Bij, 1987.

Geplaatst: 27 feb 2008 09:22 pm



Móói!



Wat schrijft ze toch een mooie dingen.

ik heb haar echt ontdekt hier.



Groetjes

Wil

Geplaatst: 03 aug 2008 09:58 pm



Zijn



Wie was het ook weer? Mij weet zich

niet meer, gaat nergens heen.

Een oud vrouwtje had het geholpen

met oversteken, zij meende dat het



een oud vrouwtje was, dat zij moest

helpen oversteken. Verzwegen beiden

te zijn nog klein, dat iedereen ons

broer kan wezen levend of dood, de



de gezochte; maar alles woei over over

de weg, te gaaf om te bewaren. Wie

jaar en dag het sinds was geweest

staat lichtend soms voor de geest,



vraagt: help me naar het overzijn.





Anneke Brassinga

uit: IJsgang, De Bezige Bij, Amsterdam, 2006



Tiba.



uit het item "raad de dichter" ook hier geplaatst.

Geplaatst: 04 aug 2008 05:51 am



Heel mooi dit, al moet ik het nog een paar keer overlezen.



Wat denk jij dat er met "zijn"bedoeld wordt Tiba?



Groetjes

Wil