Anneke Brassinga (ja)

Geplaatst: 25 jan 2007 07:56 pm



Ik las het in de krant en werd er erg vrolijk van..wat mij betreft een dichter die prachtige gedichten maakt!



Wil

Geplaatst: 31 jan 2007 10:19 am



AAN DE ZON



Mooier dan de aanzienlijke maan en zijn geadeld licht,

mooier dan het gesternte, de beroemde orden van de nacht,

veel mooier dan het vurig optreden van een komeet

en tot iets veruit mooiers geroepen dan elke andere ster,

omdat jouw en mijn leven elke dag van haar afhangt- is de zon.



Mooie zon, die opgaat, haar werk niet heeft vergeten

en ten einde brengt, het mooist in de zomer, als een dag

aan de kusten verdampt, en gespiegeld zonder kracht de zeilen

glijden over je oog, tot je moe wordt, de afloop verkort.



Zonder zon neemt ook de kunst weer de sluier aan,

jij verschijnt me niet meer, en de zee en het zand,

geranseld door de schaduw, vlieden onder mijn ooglid.



Mooi licht, dat ons warm houdt, bewaart, en wonderbaar zorgt

dat ik weer zie en dat ik je weerzie!



Niets mooiers onder de zon dan onder de zon te zijn…



Niets mooiers dan de stok in het water te zien en de vogel boven

die zijn vlucht overweegt, en beneden de vissen, hun school,



gekleurd, gevormd, ter wereld gekomen met een zending van licht,

en de omtrek te zien, het vierkant van een veld, de duizendhoek van mijn land,

en de jurk die je aan hebt gedaan, en je jurk, klokkend en blauw!

Mooi blauw, waarin de pauwen slenteren en buigen,

blauw van de verten, van de geluksregionen met al het weer voor mijn gevoel,

blauw toeval aan de horizon! En mijn verrukte ogen

verwijden zich nog meer en schitteren, branden zich wond.



Mooie zon, die van het stof wel de allergrootste bewondering toekomt,

daarom zal ik niet vanwege de maan en de sterren en niet

omdat de nacht met kometen pronkt en in mijn zijn nar zoekt

maar vanwege jou alleen en weldra zonder einde en zozeer als nooit om iets

me beklagen om het onafwendbare verlies van mijn ogen.



Anneke Brassinga, uit Verschiet, de bezige Bij,2001



Gedicht staat bij gedichten over kleuren, ook even hier geplaatst.



Wil

eplaatst: 02 apr 2007 07:57 am



Tuin



Alle takken en dat zijn er vele

wiegelen van zojuist weggevlogen vogels.

Nu de vogels onzichtbaar waren

noem je dit wind, maar bewijs

levert zich niet. De beweging blijft

hetzelfde erbij: hoogst veranderlijk.

Onzichtbare vogels

kunnen evengoed apen zijn als wind -

vederlichte apen, gevleugeld wellicht

of lichaamloos.





Anneke Brassinga

uit: IJsgang

De Bezige Bij 2006

Geplaatst: 02 apr 2007 08:54 am



Mooi..!



echt een gedicht voor een dag als vandaag.



groetjes,

Willeke

Geplaatst: 04 apr 2007 09:04 pm

Nu de vogels onzichtbaar waren

noem je dit wind

Ik pluk deze regel eruit, maar het had evengoed een andere kunnen zijn.

Heel intrigerend gedicht is dit



Tiba.



P.S. Ik heb de indruk op dat dichters tegenwoordig vaak schrijven over wat er niet is, of juist weg, of onzichtbaar is. Het kan maar een indruk zijn, ga er toch eens op letten.

Geplaatst: 05 apr 2007 08:23 am



Alle takken en dat zijn er vele

wiegelen van zojuist weggevlogen vogels.

Nu de vogels onzichtbaar waren

noem je dit wind, maar bewijs

levert zich niet. De beweging blijft

hetzelfde erbij: hoogst veranderlijk.

Onzichtbare vogels

kunnen evengoed apen zijn als wind -

vederlichte apen, gevleugeld wellicht

of lichaamloos.



Ik vind het wel een grappig gedicht.

De takken wiegelen door de vogels die net zijn weggevlogen

maar als je niet weet dat er net vogels zijn weggevlogen

zou je denken dat de takken bewogen door de wind.

Maar bewijs levert zich niet.

De beweging blijft het zelfde (veranderlijk) of het nu vogels zijn die net opgevlogen zijn of apen of de wind en dan fantaseert ze verder...

verderlichte of gevleugelde apen of lichaamloos...



Dettie