Anneke Brassinga (ja)

Geplaatst: 26 sep 2006 11:45 am



Ik denk dat ze zegt dat ze in haar eigen leven al genoeg ruïnes gemaakt heeft. Ze heeft veel brokken gemaakt.

zelf gemaakt,

uit eigen grond gestampt



maar... als ze de ruïnes in Rome ziet beschenen door de avondzon en ziet hoe mooi deze desondanks nog zijn beseft ze dat haar eigen ruïnes ook niet fataal zijn. En dat zij nog steeds brokken zal maken en die zullen ook niet fataal zijn.



Ik aanzie die wondere

ondergang, besef hoe mijne evenmin fataal

en keer op keer als voor het eerst zal zijn



Dettie

Geplaatst: 26 sep 2006 11:58 am



O ja, nu zie ik het ook .

Ik dacht dat het over haar eigen leven dat eindigde, ging, maar het is inderdaad meer over wat ze deed/doet tijdens haar leven.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 05 jan 2007 05:07 pm



Wadloper en meeuw



Vervloek me, vliespotige krijsende engel,

belaag me. Hoe walgelijk ook het slijk

de einder moet bereikt. Het wassen begint er,



het beter tij. Van kindsbeen, van huis uit

is mij ingefluisterd: op water lopen kan,

voor wie bereid is om de zee te drinken.



Anneke Brassinga

uit: 'Verschiet',

De bezige bij 2001.



Dettie

Geplaatst: 23 jan 2007 02:08 pm



De goede afloop



Wat doen we hier eigenlijk, vragen we

ons niet af zolang het huppelen van wijsjes

uit de luidsprekerboxen voortgaat, in de bomen

hangen ze onzichtbaar, en wij maar denken

dat het vogels zijn die kwinkeleren –



wat doen we hier? Eerst eens voelen of

de voeten warm genoeg en niet al te pijnlijk

verknobbeld zijn, dan even goed luisteren

naar het lichte geborrel in de diepte van ons

ingewand, oude waarzegster die laat weten



of we alweer verrekken van honger zoniet

dorst, je komt er immers niet achter anders

en het moet niet in het honderd lopen in het

hier, het verzandende, de bossige verstuiving

waar de limonadekraampjes de een na de ander



luchtspiegeling blijken als je hijgend dacht

er te zijn – in het hier waar je wandelt en,

door steeds het niet te kunnen laten nog weer

om te kijken naar waar je vandaan kwam,

niet ophoudt te struikelen over stronken,



schrammen op te lopen van ruwe eikenschors

en roest- of bloedrood prikkeldraad,

resten van beschaving. En hoe vaker je terug-

blikt, voortzwoegende, op de wonderschone

zonsopgang roerloos in je rug boven het verre



geboomte dat onhoorbaar ruist, hoe beter je

weet: dat ontwaken van de frisheid van limoenen,

die paradijselijke eerste hap van de tropische

verrassing in een jasje van melkchocolade –

het verblindend prille komt niet weerom.



Wat doen we hier? Wat we niet doen

is opletten. Of is de afgrond onzichtbaar, of

bestaat er geen afgrond voordat je erin valt,

langs gladde steenwand suist? Het gaat

gezwind. In het gras naast de beek op de bodem



wacht God, zo blij als een moeder die al die

tijd thuis is gebleven, met ’n schaaltje pinda’s,

sherry in het glas. En vanachter de bloeiende

bomen, eindelijk daar komen ze, de vermisten

voor wie je onmisbaar, die jij niet missen kon.



Anneke Brassinga

Gedichtendagprijs 2007

Uit: IJsgang, De Bezige Bij, Amsterdam, 2006



Dettie

Geplaatst: 23 jan 2007 03:16 pm



Pakkend gedicht.

dat ontwaken van de frisheid van limoenen,

die paradijselijke eerste hap van de tropische

verrassing in een jasje van melkchocolade –

het verblindend prille komt niet weerom

Hoe mooi is dit gezegd!

Dit gedicht zeker nog een aantal keren lezen: het spreekt me alvast heel erg aan.



Tiba.

Geplaatst: 25 jan 2007 01:20 pm



Juryrapport



Anneke Brassinga, ‘De goede afloop’ (IJsgang, De Bezige Bij, Amsterdam, 2006)



Anneke Brassinga citeert in haar gedichten graag en veel uit het literaire werelderfgoed. Daarmee geeft de dichteres niet uitsluitend haar grote belezenheid een plaats, zij verwijst ook naar de eerste, zeg maar de oerfunctie van alle poëzie: het maken van taal, en vervolgens: het manipuleren of scheefslaan daarvan.

Brassinga is in staat het geciteerde op een weergaloze manier de nek om te draaien, en dit vaak door middel van minimale ingrepen. 'Altijd november' wordt bij haar 'altijd stemgember'. En in Gilliams' regel: 'de teil met bloedmoer van geslachte hazen' verwisselt ze vlot en haast onmerkbaar de hazen voor kazen. Deze houding, dit omspringen met het materiaal, veroorzaakt bij de lezer een dubbel gevoel: van hilariteit, maar ook van melancholie: wij zijn veranderlijk en vergankelijk, en wat we te boek stellen is dat eveneens; al onze beweringen zijn om te smelten en elk van onze gedichten is weer voer voor een nieuwe generatie van begriploze roofdieren.



Maar ook zonder de citatentrommel werkt het verleden door in haar poëzie. In het winnende gedicht 'De goede afloop' zet zij de vaak gestelde vraag 'Wat doen we hier' twee maal kort na elkaar, wat het gedicht een zware en humorloze aanzet geeft; dat ze vervolgens tintelend aan de slag gaat 'als met de frisheid van limoenen' (het leven is een cocktail van vreselijkheden, grapjes en banaliteiten) mag dan weer het bewijs zijn van haar dubbele omgang met dit soort vragen: humoristisch en tegelijk melancholiek. Wat dat laatste betreft refereert ze, niet voor de enige keer in de bundel, overduidelijk naar haar grote voorganger, J.C.Bloem, met haar regel 'het verblindend prille komt niet weerom'. Wat doen we hier?

Anneke Brassinga struikelt met ons langs haar originele metaforen. En de optelsom van alle antwoorden is weer noodzakelijk: minder dan niks, – de limonadekraampjes blijken luchtspiegelingen, de zekerheden die de beschaving ons aanreikt zijn niet meer dan een ellendig eind prikkeldraad, waaraan we ons kwetsen – het enige wat echt is, is wat ons kwetst, lijkt ze wel te zeggen. En dan is daar, godzijdank, weer die humor. We vallen naar god (dat gaat lekker snel, instant, zonder mis of muziek die dat vervelend trage stijgen moet ophemelen) en god blijkt te wachten met schaaltjes en glaasjes en nootjes. De vergelijking 'blij als een moeder' ontroert en werkt tegelijk op de lachspieren. Het is misschien zelfs je ouwe moeder wel die op je wacht, verkleed als god. Het blijkt dan meteen een goede aanleiding te zijn om al je vermisten, al je dierbare doden, terug te zien. Een ontmoeting waarbij het, zoals in dit gedicht, lachen en huilen geblazen is.



www.gedichtendag.org/read/65/6836?submenu=5529



Dettie