Anneke Brassinga (ja)

Geplaatst: 09 nov 2008 07:51 pm



Blauw



kleine droefheid roept en raast

als regen in de duinen

kleine droefheid kijkt verdwaasd

naar de bramen neder.



zwarte vrucht van droefheid

in de regen, zoet en koud

roept en raast, verdwaasd en teder.

koude duinen, wolkenblauw



bewaasd, omringen de verdwaalde

droefheid, stervend haast,

die in al haar kleinheid

roept en raast.



Anneke Brassinga

Uit: Aurora, Amsterdam, 1987



mira

Geplaatst: 10 nov 2008 10:15 pm

mira schreef:



Blauw



kleine droefheid roept en raast

als regen in de duinen

kleine droefheid kijkt verdwaasd

naar de bramen neder.



zwarte vrucht van droefheid

in de regen, zoet en koud

roept en raast, verdwaasd en teder.

koude duinen, wolkenblauw



bewaasd, omringen de verdwaalde

droefheid, stervend haast,

die in al haar kleinheid

roept en raast.



Anneke Brassinga

Uit: Aurora, Amsterdam, 1987



mira

Na het gedicht van Germain Droogenbroodt Ochtend toch een wel wat ander kaliber. Toch zijn er wel een paar vergelijkingspunten, maar daar zal ik later misschien nog wel eens op terugkomen.



Ik schud hier alvast enige opmerkingen uit mijn mouw. Volgens mij gaat het hier in de eerste plaats om de droefheid, om emoties dus. Klein lijkt deze droefheid wel (ze wordt ook letterlijk zo aangeduid in het eerste vers), men kan ze zelfs vergelijken met de bramen in het bos (misschien ook wel wat kleur betreft - donkerblauw tot zwart). De droefheid gaat samen met toch niet al te aangename weertypes, die gedachten oproepen aan het najaar (kouder, natter). Bramen zijn trouwens ook eerst wat later op het jaar rijp.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 11 nov 2008 08:26 am



Mooi die opmerking Rutger dat bramen pas later in het jaar rijp zijn. Dat stemt tot nadenken.



Zou Anneke Brassinga bedoelen dat ook aan kleine droefheden aandacht geschonken moet worden. De kleine droefheid roept en raast, wil kennelijk gehoord worden.



Duinen associeer je met zon.

door de droefheid te vergelijken met als regen in de duinen benadrukt ze de kleinheid van de droefheid.

Regen in de duinen is niet van een onoverkomelijke droefheid maar toch heeft het iets triest.



Ook een braam associeer je met zon.

Brassinga roept hier de droefheid op door te 'zeggen'

zwarte vrucht van droefheid

in de regen.

De vrucht is zoet en koud (dus weer het benadrukken van de kleinheid van de droefheid, de vrucht is ook zoet)

evenals verwaasd en teder.

en koude duinen, wolkenblauw.

Steeds tegenstellingen waar ook iets positiefs bij zit.



Zij omringen de verdwaalde droefheid, stervend haast (verdwijnt de droefheid? Hij is nu al verdwaald en haast stervend)

maar toch... wil de droefheid nog niet verdwijnen.

Het lijkt haast of de kleine droefheid nog niet weg mag, nog even vastgehouden moet/wil worden.



Dettie

die benieuwd is of jij je hier in kan vinden Rutger.



---



Laatst aangepast door Dettie op 11 nov 2008 07:02 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 11 nov 2008 02:36 pm

Blauw



kleine droefheid roept en raast

als regen in de duinen

kleine droefheid kijkt verdwaasd

naar de bramen neder.



zwarte vrucht van droefheid

in de regen, zoet en koud

roept en raast, verdwaasd en teder.

koude duinen, wolkenblauw



bewaasd, omringen de verdwaalde

droefheid, stervend haast,

die in al haar kleinheid

roept en raast.



Anneke Brassinga

Uit: Aurora, Amsterdam, 1987

Hoe meer ik dit gedicht lees, hoe meer het beeld van de kleine Mei van Gorter opduikt.

De kleine droefheid is als een klein, teer kind, dat wellicht van bramen houdt, nu een vrucht van droefheid.

Kleine Mei voelt haar einde naderen,- verdwaalde droefheid is 'haast stervend'- de maan ('en zo met blauw licht om zich, en gelaat/Van droefheid grauw en met een grauw gewaad) brengt kleine Mei bij de dichter die haar naar de duinen brengt, zand dekte haar toe...

Kleine Mei is gelaten, maar kleine droefheid roept en raast.



mira

Geplaatst: 11 nov 2008 06:59 pm



Nog een toevoeging en verduidelijking.

Kleine droefheid is alleszins een personificatie, ze roept en raast.

Bij mij verscheen direct het beeld van een kind, een klein kind.

Misschien is het verdriet niet echt klein, maar enkel het beeld, want het is een droefheid die opstandig maakt, doet roepen en razen.

Toch geen klein verdriet!

Het beeld van het kind wordt bij mij versterkt door het bramen plukken, niet echt exclusief voor kinderen alleen, maar toch zit juist dat beeld op mijn netvlies; ook 'verdwaasd' associeer ik in dit geval eerder met een kind, het is onwetend, begrijpt niet wat het overkomt.

En de kleine Mei is een persoonlijke associatie, maar toch, 'droefheid, kleinheid, duinen, stervend haast...'

Ik heb er Gorter bij gehaald en lees daar ook nog:



'Toen stond hij op en Mei zag een blauw waas

Boven zijn hoofd, zijn aanschijn blonk, als dwaas

Stond hij,....'



Dit gaat over Balder, haar onbeantwoorde liefde.

Zou dit een sleutel kunnen zijn????



Wie heeft trouwens een verklaring voor de titel 'Blauw'?



mira

Geplaatst: 11 nov 2008 07:34 pm



Maar waarom heet het gedicht dan Blauw mira, net als jou vraag ik me dat af.



(Even voor alle duidelijkheid voor mensen die Mei van Herman Gorter niet kennen.

Kleine Mei is het verhaal van de maand mei die het voorjaar en bloemen brengt en aan het eind van de maand afscheid moet nemen. Kleine Mei is op zoek naar de blinde God Balder, die zij, evenmin als de andere maanden dat kunnen, nooit zal hebben. Mei wil onsterfelijk worden net als Balder, die de god van het licht, wijsheid en lente is, maar dat zal niet gaan, zij is er maar één maand per jaar.)



Als je Mei erbij wil halen dan kan je dat denken over het gedeelte dat zij verdwaald is, want het is tegen de herfst, de bramen zijn al blauw. Maar ergens vind ik het een beetje onaannemelijk dat Anneke Brassinga naar Mei van Gorter verwijst.



Maar ja, ik zit er meestal helemaal naast :mrgreen:



Dettie