Geplaatst: 11 nov 2008 02:36 pm
Blauw
kleine droefheid roept en raast
als regen in de duinen
kleine droefheid kijkt verdwaasd
naar de bramen neder.
zwarte vrucht van droefheid
in de regen, zoet en koud
roept en raast, verdwaasd en teder.
koude duinen, wolkenblauw
bewaasd, omringen de verdwaalde
droefheid, stervend haast,
die in al haar kleinheid
roept en raast.
Anneke Brassinga
Uit: Aurora, Amsterdam, 1987
Hoe meer ik dit gedicht lees, hoe meer het beeld van de kleine Mei van Gorter opduikt.
De kleine droefheid is als een klein, teer kind, dat wellicht van bramen houdt, nu een vrucht van droefheid.
Kleine Mei voelt haar einde naderen,- verdwaalde droefheid is 'haast stervend'- de maan ('en zo met blauw licht om zich, en gelaat/Van droefheid grauw en met een grauw gewaad) brengt kleine Mei bij de dichter die haar naar de duinen brengt, zand dekte haar toe...
Kleine Mei is gelaten, maar kleine droefheid roept en raast.
mira