Geplaatst: 24 aug 2006 05:15 pm
Geen makkelijk gedicht, over een moeilijk onderwerp, en rauw geschreven,
maar hoe vaker ik het las (met haar uitleg erbij) hoe mooier ik het vond.
De titel verwijst naar het gedicht van PN van der Eyck..De tuinman en de dood.
Het gedicht is geschreven naar aanleiding van de dood van de vriendin en in woede daarover. Het is een aanklacht tegen die ene dode, maar ook over dat de dood in het algemeen een schandaal is.
De eerste strofe gaat over het dichtgooien van het graf, wat ze bij haar deden..
De buil kan barsten, waarna het pas geeft op de buik
een tuintje aan te leggen dat zich vanuit de darmen
onderhoudt, opdat geen gras erover groeie,
zand desnoods geworpen met solide spade:
De tweede strofe gaat meer over alle doden om haar heen gestorven zijn...
ook kan men prikkebeens jagen op iemands as,
met een vlindernet en zwarte pandjesjas. De schimmen
zijn voor geen enekel gat te vangen,
zodat ze op de koude schouw bij kaarslicht
Hoe je ook jaagt op hun schimmen..je kunt ze niet meer omhelzen.
De schouw verwijst naar fotos van de overledenen die op de schouw staan, of een urn.
de koude naar de kilte van het missen.
blijft het nu altijd Allerzielen. Maar waar ze zijn?
Ik graaf en graaf, ridderordes van rouw
aan rafelige mouwen:knoopsgaten, knooploos,
De eerste regel van deze strofe vind ik prachtig..blijft het nu altijd Allerzielen..de dag waarop we de doden herdenken..is iedere dag nu zo ' n dag?
Het graven verwijst naar het de doden niet met rust kunnen laten.
En ook naar het in jezelf graven..het met ze in gesprek blijven.
lege oogjes. Hoeveel keien moet ik nog zaaien
over de schouder in brakke grond, aller opstaan
verwachtend in plaats van bittere hagelslag
Het keien zaaien verwijst naar de mythe van Deucalion en Pyrrha..de enige twee overlevenden van de zondvloed die de opdracht krijgen om stenen over hun schouder te gooien, dan komen daar weer mensen uit.
Het verwijst naar het verwachten van een opstandig, ook al weet de dichter dat die niet zal plaats vinden. Het is retorische wanhoop zegt ze.
Hopen dat het toch nog goed komt..ook al weet ze dat de bitterheid (hagelslag) tóch wel komt.
Hagelslag vond ik ook mooi.. behalve de letterlijk betekenis zit er ook de slag van hagel in..de verwoesting die dat aanricht.
Deze wijsheid heb ik uiteraard niet van mezelf, maar uit het boek..dichtersgesprekken van Marjoleine Vos.
Wil
