Geplaatst: 01 jun 2006 08:12 pm
Inderdaad prachtig gedicht, Wil.
Fluit er een merel, dan voel ik geluk.
Fluit er een merel ten hemel schreiend mooi
in China terwijl ik niet in China ben;
Wat een schitterende beginregels....
en:
Op eigen kracht te horen
wat de merel zo vaak zong, het moet
volstaan.
Heel mooi is dit. Klinkt zo positief. Toch voel je een aarzeling: "het moet volstaan" en niet "het volstaat".
en op het einde:
Dan vangt in mij misschien het zingen aan.
"misschien" alweer die aarzeling.
Dit gaat inderdaad over het najagen van het geluk, zoals je zegt, Wil.
Dit waren zomaar enkele bedenkingen bij een eerste lectuur van dit gedicht, maar naar mijn gevoel valt er nog veel meer uit te halen en zit er een hele gedachtenwereld achter.
Ben benieuwd wat de rest van de bundel nog in petto heeft.
Groetjes. Tiba.
