Leo Vroman (ja)

Geplaatst: 18 sep 2008 11:48 am

Moraal



Op enkele dagen van het jaar

is bijna alles wel eens waar.

Volgens mij is dit gewoon humor, een grap (kan niet op het goede woord komen) zoals het hele gedicht een humorvol gedicht is.



Dettie

Geplaatst: 18 sep 2008 03:34 pm



Je hebt hierin wel gelijk, Dettie. En waar kunnen we dat debat over de echtheid van de poëzie vinden, Mira?



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 18 sep 2008 04:24 pm



Hier Pieter, op p. 3, je hebt er zelf aan meegedaan! en oa. ook Grada en nog anderen.

'k Vond 't heel interessant.

Daarom vroeg ik ook: waar blijft Grada, ook al omdat ik die vraag al gelezen had op 't forum. Dit doet niets af aan jouw inbreng en die van de andere deelnemers aan 't debat.



voetnoot. ik begin dit echt leuk te vinden, maar ik typ zo traaaaag, en moet voortdurend fouten herstellen...



mira

Geplaatst: 19 sep 2008 09:44 am



Ik heb Grada ook gemaild maar (nog) niets gehoord.

Misschien heeft ze even geen tijd voor Leestafel.



Dettie

Geplaatst: 18 okt 2008 08:52 pm



n.a.v. Raad de dichter



Leo Vroman BIOLOGIE VOOR DE JEUGD



Hoofdhaar is een knolgewas.

Jij hebt knolletjes in je huid.

Taai en herfstachtig gras

komt daar geregeld uit.

En ieder knolletje is een knoest

van o wel duizend cellen.

Studeerde je his-to-lo-gie

dan moest je die allemaal tellen.

Ik echter zeg alleen maar dit:

dat onder haar en schedelbeen

een buidel hersencellen zit,

en dat daarvan één cel alleen

wel duizend gedachten wekt.

(Dit Vriend zij U ten teken

dat een en ander wel eens lekt;

wij spreken dan van Spreken.)

Eén haartje uit je wonderhoofd

gerukt, ware zij uit je brein ontsproten,

zou je dus van een knol ter grootte

van een miljoen gedachten

hebben ontroofd;

en kon ik je zachte hersenen strelen

zoals ik je nu je kruintje strijk,

dan stond wat je nu voelt gelijk

aan tien biljoen tafrelen.



Ontstelt U dus zulk vergezicht,

houdt dan Uw schedeldoosjen dicht.



Leo Vroman

uit: 'Gedichten 1946-1984',

Querido 1985.



irene

Geplaatst: 13 dec 2008 10:44 pm



Feest



Ik dacht de avond langs als gans verloren,

want elke oogopslag bekwam mij slecht:

de haarval viel verkeerd over je oren,

een kleed had arrogant beslag op je gelegd

dat mij niet aanging - maar in één gebaar

strek je de rug en streelt verstrooid je haar

zó dat ik weet dat niets mij blijft ontzegd,



en 'k sla bedwelmd en beidend nu weer gade

hoe tussen de omvlijingen van krul en kant

langzaam je onbeschreven schouderbladen

zicht tot een steunpunt voor de vriendschap van mijn hand

nog in hun dromen zuchtend openvouwen,

verblindend gaaf en vol verblind vertrouwen,

tot in de wijdste stand...



Leo Vroman

Gedichten Vroeger en Later

Querido 1949



Deze hadden jullie nog tegoed van raad de dichter.!



Manja